Lumaki ho ako sa palengke ng Balintawak at hanggang sa araw na ito ay pumapasyal pa tayo diyan. Ang mga magulang ko naman ho ay kahit na sa idad ng puwede nang magretiro ay patuloy pa hong nagtitinda diyan.
Kaligayahan nila ang magpunta sa palengke araw araw, gigising ng alas 4:00 ng umaga upang nasa puwesto ng alas 5 at mananatili ruon hanggang mga alas 7 ng gabi.
Wala silang day off maliban sa araw ng Pasko, Bagong taon, Biyernes Santo at Araw ng Patay. Ito ho ang nakagisnan namin at naging dahilan ng pagkakataon naming tatlong magkakapatid na makapag-aral sa maayos na paaralan mula Prep hanggang sa Kolehiyo.
Nagumpisa silang mahirap lalo na nuong nasunugan kami taong 1971 kung saan lahat nawala pero sa kanilang super sipag at super tipid na pamumuhay ay nakaahon kami. Sinikap ibigay ng magulang namin ang lahat ng kailangan namin maliban sa mga layaw.
Pinagmamalaki naming magkakapatid ito at kahit kelan hindi namin tinatago ang malaking utang na loob namin sa aming mga magulang kung nasaan kami ngayon.
Taliwas ito sa ginagawa ni Money Villaroyo na tahasan ko ngayong sasabihing isang pekeng mahirap at bastos. Isang taong walang utang na loob sa magulang.
Bakit kanyo? Sinungaling siya at napapatunayan ito ng mga papeles na nabasa ho at nakita namin lalo na ang tungiol sa pagkamatay ng kapatid niya nuong 1962.
Sinabi niya sa ads niya na namatay ito dahil wala silang perang maipagamot dito. Malaking kasinungalingan – sa death certificate ni Daniel Bamba Villar na nakuha sa National Statistics Office ay sinasabing pumanaw siya sa Far Eastern University Hospital nuong Oct. 13, 1962 sa idad na tatlong taon at walong buwan dahil sa cardio respiratory failure gawa ng leukemia. Patunay na sinungaling siya dahil hindi dahil walang panggamot at wala pang gamot nuon at kahit ngayon laban sa leukemia.
Paalala ko rin ho sa inyong lahat na nuong panahon na iyon ang FEU hospital ho nuong panahon na iyon ang maihahalintulad natin sa Makati Medical Center, St. Luke’s Hospital o Medical City. Hindi ho ospital ng mahirap iyon at 13 araw nanatili ang kapatid ni Sen. Manny Villar duon. Kung talagang mahirap bakit hindi sa San Lazaro Hospital o Philippine General Hospital?
Pagkamatay ng kapatid ni Villar ay hindi ho sa labas lamang ng bahay binurol o di kaya’y sa tabi ng kalye kung hindi sa Funeraria Paz. Mula ng itayo ang nasabing puneraria hanggang sa araw na ito ay para sa mga mayayaman. Haw siyaw talaga itong si Villarroyo.
Ang address po sa NSO ng mga Villar ay sa Bernardo st., North Balut, San Rafel Village, Navotas. Ang bahay na inookupa nila ay 560 square meter sa loob ng naturang subdivision na nuong panahon na iyon at hanggang sa ngayon ay may guwardiya pa. Karamihan sa nakatira duon ay mga negosyanteng taga Divisoria.
Natuklasan din na umutang sa GSIS ang ama ni Villar na si Manuel Villar Sr. ng P16,000 na sa ngayong ay nagkakahalaga ng mahigit isang milyong piso upang makuha ang titulo ng bahay. Aba ang mahirap na walang pambili man lang ng gamot ay hindi makakautang ng ganuon at magkakaruon ng ganuon kalaking bahay.
Sinungaling, bastos at walang utang na loob. Hindi niya kailanman pinagmalaki ang ginawa ng magulang niya na itaguyod siya. Ano siyang klaseng tao na para lang makamtan ang nais sa pulitika pati magulang babastusin.
Hindi gawain ng isang Kristiyano at higit sa lahat ng isang Pilipino. Pweh!!!
Tuesday, March 30, 2010
Sunday, March 28, 2010
OBITUARY IN THE LONDON TIMES
Today we mourn the passing of a beloved old friend, Common Sense, who has been with us for many years. No one knows for sure how old he was, since his birth records were long ago lost in bureaucratic red tape.
He will be remembered as having cultivated such valuable lessons as:
- Knowing when to come in out of the rain;
- Why the early bird gets the worm;
- Life isn't always fair;
- and maybe it was my fault.
Common Sense lived by simple, sound financial policies (don't spend more than you can earn) and reliable strategies (adults, not children, are in charge).
His health began to deteriorate rapidly when well-intentioned but overbearing regulations were set in place. Reports of a 6-year-old boy charged with sexual harassment for kissing a classmate; teens suspended from school for using mouthwash after lunch; and a teacher fired for reprimanding an unruly student, only worsened his condition.
Common Sense lost ground when parents attacked teachers for doing the job that they themselves had failed to do in disciplining their unruly children. It declined even further when schools were required to get parental consent to administer sun lotion or an aspirin to a student; but could not inform parents when a student became pregnant and wanted to have an abortion.
Common Sense lost the will to live as the churches became businesses; and criminals received better treatment than their victims. Common Sense took a beating when you couldn't defend yourself from a burglar in your own home and the burglar could sue you for assault.
Common Sense finally gave up the will to live, after a woman failed to realize that a steaming cup of coffee was hot. She spilled a little in her lap, and was promptly awarded a huge settlement. Common Sense was preceded in death, by his parents, Truth and Trust, by his wife, Discretion, by his daughter, Responsibility, and by his son, Reason.
He is survived by his 4 stepbrothers; I Know My Rights, I Want It Now, Someone Else Is To Blame, and I'm A Victim
Not many attended his funeral because so few realized he was gone. If you still remember him, pass this on. If not, join the majority and do nothing
He will be remembered as having cultivated such valuable lessons as:
- Knowing when to come in out of the rain;
- Why the early bird gets the worm;
- Life isn't always fair;
- and maybe it was my fault.
Common Sense lived by simple, sound financial policies (don't spend more than you can earn) and reliable strategies (adults, not children, are in charge).
His health began to deteriorate rapidly when well-intentioned but overbearing regulations were set in place. Reports of a 6-year-old boy charged with sexual harassment for kissing a classmate; teens suspended from school for using mouthwash after lunch; and a teacher fired for reprimanding an unruly student, only worsened his condition.
Common Sense lost ground when parents attacked teachers for doing the job that they themselves had failed to do in disciplining their unruly children. It declined even further when schools were required to get parental consent to administer sun lotion or an aspirin to a student; but could not inform parents when a student became pregnant and wanted to have an abortion.
Common Sense lost the will to live as the churches became businesses; and criminals received better treatment than their victims. Common Sense took a beating when you couldn't defend yourself from a burglar in your own home and the burglar could sue you for assault.
Common Sense finally gave up the will to live, after a woman failed to realize that a steaming cup of coffee was hot. She spilled a little in her lap, and was promptly awarded a huge settlement. Common Sense was preceded in death, by his parents, Truth and Trust, by his wife, Discretion, by his daughter, Responsibility, and by his son, Reason.
He is survived by his 4 stepbrothers; I Know My Rights, I Want It Now, Someone Else Is To Blame, and I'm A Victim
Not many attended his funeral because so few realized he was gone. If you still remember him, pass this on. If not, join the majority and do nothing
Saturday, March 27, 2010
PALAKANG NACIONALISTA
Todo tanggi ang mga tauhan ni Sen. Manny Villar na siya ang kandidato ni Madam Senyora Donya Gloria. Ang ads niya pa sa telebisyon ay namimilit na sila ay opposition.
Pinagpipilitan nila na hindi nila kakampi si Madam Gloria, na sila ay tunay na oposisyon. Pero tuwing tatanungin bakit nasa kanila si Jocjoc Bolante ng fertilizer scam, si Armand Sanchez na sinasabing jueteng lord ng Batangas, si dating Executive Secretary Ed Ermita at mga tauhan ni Madam Gloria ay hindi sila sasagot at ilalayo ang isyu at sasabihing pulitika lamang ito.
Kahapon, lahat ng miyembro ng Partido Lakas Kampi (PALAKA) mula sa Cebu, kasama na si GSIS Chair Winston Garcia at ama nitong si Kongresista Pablo Garcia ay lumipat na rin sa partido Nacionalista ni Manny Villar.
Ito rin ho ang nagpatunay sa balitang nasagap namin na si Sir Senyor Don Jose Miguel Arroyo ang siya pang nagbigay ng go signal sa mga Garcia na sumama kay Villar. Ito raw ay ginawa sa isang super mamahaling hotel kung saan nagkita si Sir Senyor Don Jose Pidal Arroyo, isang mayamang negosyanteng babae at si GSIS head Winston Garcia.
Si Joe Zubiri naman, ama ni Sen. Juan Miguel Zubiri na isa ring lider ng partido PALAKA sa Mindanao ay sumumpa na rin kay Villar. Ganundin si Bohol Governor Erico Aumentado na nauna pa kay Villar.
Paalala ko lamang sa inyo na si Aumentado ang siyang pinuno ng governor’s league na siyang taga pagtanggol ni Madam Gloria tuwing may krisis ito. Kasama po siya ni Eastern Samar Governor Ben Evardone na hindi magtatagal ay sasama na rink ay Villarroyo.
Marami pa hong iba kaya kitang kita na natin paanong unti unting magiging Villarroyo ang Villar. Obvious na niloko ng Malakanyang si dating Kongresista Gilbert Teodoro. Pinatakbo lamang siya para kunwari siya ang kandidato ng administrasyon pero ang tunay na kandidato ay si Villarroyo na nuon pa man ay kausap na nila Madam Gloria at Senor Mike.
Asahan niyo hong todo tanggi sila, hindi sila aamin pero tingnan niyo bakit lahat ng kakampi nila ay isa isang sasama kay Villarroyo.
Mula sa partido Palaka ay hindi ito mawawala kung hindi mag-iisa ito at magiging PALAKANG NACIONALISTA ito.
******
Sa mga nais magpalagay ng sticker na check na kulay orange (simbolo ni Villarroyo) tiyakin lamang ho ninyo na mabayaran kayo ng tama.
Ilang taxi driver na nakausap natin ang nabigyan lamang ng P100 kung papayagang maglagay ng sticker ni Villarroyo pero ang ilan naman ay nakatanggap pa ng P500. Bakit naman ganuon na ultimo sa mga driver ay hindi pantay pantay.
Sino kaya ang kumita o nangupit.
Hindi pa man pangulo kupitan na at mas malaki pa ang sinusubi kesa pinamimigay. Paano kaya kung pangulo na.
******
Pagtuusan rin natin ng pansin ang mga pagtatalaga ng mga loyalistang tauhan ni Madam Gloria sa mga posisyong may termino. Walang tigil nilang ginagawa ito upang siguruhin ang mga tauhan niya ay mananatili sa mga posisyong maraming kuwarta kahit wala na siya sa Malakanyang.
Puro midnight appointees ito gaya ng ilang opisina sa Department of Tourism. Kakasuka pati kaeskwela at gym instruction pinupuwestong pilit. Super kapal talaga.
Pinagpipilitan nila na hindi nila kakampi si Madam Gloria, na sila ay tunay na oposisyon. Pero tuwing tatanungin bakit nasa kanila si Jocjoc Bolante ng fertilizer scam, si Armand Sanchez na sinasabing jueteng lord ng Batangas, si dating Executive Secretary Ed Ermita at mga tauhan ni Madam Gloria ay hindi sila sasagot at ilalayo ang isyu at sasabihing pulitika lamang ito.
Kahapon, lahat ng miyembro ng Partido Lakas Kampi (PALAKA) mula sa Cebu, kasama na si GSIS Chair Winston Garcia at ama nitong si Kongresista Pablo Garcia ay lumipat na rin sa partido Nacionalista ni Manny Villar.
Ito rin ho ang nagpatunay sa balitang nasagap namin na si Sir Senyor Don Jose Miguel Arroyo ang siya pang nagbigay ng go signal sa mga Garcia na sumama kay Villar. Ito raw ay ginawa sa isang super mamahaling hotel kung saan nagkita si Sir Senyor Don Jose Pidal Arroyo, isang mayamang negosyanteng babae at si GSIS head Winston Garcia.
Si Joe Zubiri naman, ama ni Sen. Juan Miguel Zubiri na isa ring lider ng partido PALAKA sa Mindanao ay sumumpa na rin kay Villar. Ganundin si Bohol Governor Erico Aumentado na nauna pa kay Villar.
Paalala ko lamang sa inyo na si Aumentado ang siyang pinuno ng governor’s league na siyang taga pagtanggol ni Madam Gloria tuwing may krisis ito. Kasama po siya ni Eastern Samar Governor Ben Evardone na hindi magtatagal ay sasama na rink ay Villarroyo.
Marami pa hong iba kaya kitang kita na natin paanong unti unting magiging Villarroyo ang Villar. Obvious na niloko ng Malakanyang si dating Kongresista Gilbert Teodoro. Pinatakbo lamang siya para kunwari siya ang kandidato ng administrasyon pero ang tunay na kandidato ay si Villarroyo na nuon pa man ay kausap na nila Madam Gloria at Senor Mike.
Asahan niyo hong todo tanggi sila, hindi sila aamin pero tingnan niyo bakit lahat ng kakampi nila ay isa isang sasama kay Villarroyo.
Mula sa partido Palaka ay hindi ito mawawala kung hindi mag-iisa ito at magiging PALAKANG NACIONALISTA ito.
******
Sa mga nais magpalagay ng sticker na check na kulay orange (simbolo ni Villarroyo) tiyakin lamang ho ninyo na mabayaran kayo ng tama.
Ilang taxi driver na nakausap natin ang nabigyan lamang ng P100 kung papayagang maglagay ng sticker ni Villarroyo pero ang ilan naman ay nakatanggap pa ng P500. Bakit naman ganuon na ultimo sa mga driver ay hindi pantay pantay.
Sino kaya ang kumita o nangupit.
Hindi pa man pangulo kupitan na at mas malaki pa ang sinusubi kesa pinamimigay. Paano kaya kung pangulo na.
******
Pagtuusan rin natin ng pansin ang mga pagtatalaga ng mga loyalistang tauhan ni Madam Gloria sa mga posisyong may termino. Walang tigil nilang ginagawa ito upang siguruhin ang mga tauhan niya ay mananatili sa mga posisyong maraming kuwarta kahit wala na siya sa Malakanyang.
Puro midnight appointees ito gaya ng ilang opisina sa Department of Tourism. Kakasuka pati kaeskwela at gym instruction pinupuwestong pilit. Super kapal talaga.
SOLITA COLLAS - MONSOD'S COLUMN
Get Real
Awesome (claims)
By Solita Collas-Monsod
Philippine Daily Inquirer
First Posted 00:18:00 03/27/2010
AN ORGANIZATION I BELONG TO, THE Movement for Good Governance (MGG), has, as one of its objectives, raising the level of discussion and quality of information during the election campaign, so that the information that voters obtain on candidates are not just those provided by the candidates themselves (which are naturally going to be self-serving) but have been subjected to scrutiny for either feasibility (as in their platforms, which require the assessment of experts) or authenticity (in regard to their claims, which require investigation and drudgework). That way, the voter will be in a much better position to choose their leaders for the next three or six years.
Manny Pangilinan's TV5 has picked up on MGG's work and will jointly sponsor a five-part special series that will in effect showcase the results of this scrutiny. And since Sen. Manny Villar's TV and radio ads far outnumber the ads of his opponents, they provide much more grist for an investigator/ evaluator' s mill.
Take the ad, for example, which roughly translated goes something like this: "Have you experienced sleeping on a short bench in the market? Or the death of a brother because you had no money for medicine/proper health care, so you were helpless? Well, I, too, have experienced all that. Which is why, when God blessed me with a good life, it became my vow to help those who have nothing. If I really wanted to get richer, I would just go back to being a businessman. If I could get out of poverty, I can also do it for you. This is my vow: to end poverty." The TV ads are highlighted by a 1962 picture of the young Manny and his younger brother Danny-the year that Danny died-as well as a Villar family picture.
The message being conveyed is simple and powerful: he was dirt poor, but God got him out of poverty; and he has vowed to do the same for others. And he is sincere: he is not running for president to make money
-because if he only wanted to get richer, all he needed to do was go back to being a businessman. It is indeed a great ad. One viewer's reaction was: Awesome.
Awesome, indeed. Because documents sent to me turn those assertions on their head, so that the only thing accurate about the ad may be the family pictures.
First there is the matter of the copy of a death certificate of Daniel Bamba Villar indicated as issued by the NSO. According to that document, Daniel Bamba Villar, son of Manuel Villar and Curita Bamba, address xx (number illegible) Bernardo Street, North Balut, Navotas, died at the Far Eastern University Hospital on Oct. 13, 1962, at the age of three years and eight months, of cardio-respiratory failure due to leukemia (there is something about red cells, but the writing again is illegible), after a 13-day hospital stay. In the space for informant, the signatory is Manuel Villar, father.
Now, that Daniel Villar was brought to a private hospital-FEUH had the same reputation then as Makati Medical or Manila Doctors or St Luke's would have now-rather than, say, a government hospital like the Philippine General Hospital, or San Lazaro, does not necessarily disprove the Villar ad contention that his family was poor. It is not unusual for families, however poor, to do what is necessary in order to secure the best care for their children, and damn the consequences. That it was Funeraria Paz (one of the two top funeral parlors at that time), as indicated on the same death certificate, that took care of the funeral arrangements, again does not necessarily contradict the "I was poor" contention, for the same reason.
But then, Villar does not just say in the ad that his family was poor. He said his brother died because there was no money for medicine or medical care. That appears to be clearly contradicted by the certificate.
Moreover, there is the matter of the address provided by Villar senior: apparently, from pictures and on-site investigation, Bernardo Street in North Balut is part of San Rafael Village, a gated community, equivalent at that time to FilAm Homes in Quezon City. A copy of the Transfer Certificate of Title for the property-which is a 560-square-meter lot-has also been provided. Now anyone who can afford to buy a 560-square-meter lot (the TCT shows that Villar senior borrowed P16,000 from the GSIS for the release of the title-which at current prices is roughly equivalent to P1.266 million) is not exactly consistent with being dirt poor.
Finally, there is the matter of Senator Villar's assertion that if he just wanted to get richer, all he needed to do was get back to being a businessman. Again, the documentary evidence: his Statement of Assets, Liabilities, and Net Worth (SALN) for 1992-the first year he joined government as a congressman- showed that his net worth was P75 million. After nine years of being a congressman, and eight years of being a senator, his most recent SALN (2008) shows a net worth of P1.047 billion. Being in public office surely has paid off for him.
Awesome (claims)
By Solita Collas-Monsod
Philippine Daily Inquirer
First Posted 00:18:00 03/27/2010
AN ORGANIZATION I BELONG TO, THE Movement for Good Governance (MGG), has, as one of its objectives, raising the level of discussion and quality of information during the election campaign, so that the information that voters obtain on candidates are not just those provided by the candidates themselves (which are naturally going to be self-serving) but have been subjected to scrutiny for either feasibility (as in their platforms, which require the assessment of experts) or authenticity (in regard to their claims, which require investigation and drudgework). That way, the voter will be in a much better position to choose their leaders for the next three or six years.
Manny Pangilinan's TV5 has picked up on MGG's work and will jointly sponsor a five-part special series that will in effect showcase the results of this scrutiny. And since Sen. Manny Villar's TV and radio ads far outnumber the ads of his opponents, they provide much more grist for an investigator/ evaluator' s mill.
Take the ad, for example, which roughly translated goes something like this: "Have you experienced sleeping on a short bench in the market? Or the death of a brother because you had no money for medicine/proper health care, so you were helpless? Well, I, too, have experienced all that. Which is why, when God blessed me with a good life, it became my vow to help those who have nothing. If I really wanted to get richer, I would just go back to being a businessman. If I could get out of poverty, I can also do it for you. This is my vow: to end poverty." The TV ads are highlighted by a 1962 picture of the young Manny and his younger brother Danny-the year that Danny died-as well as a Villar family picture.
The message being conveyed is simple and powerful: he was dirt poor, but God got him out of poverty; and he has vowed to do the same for others. And he is sincere: he is not running for president to make money
-because if he only wanted to get richer, all he needed to do was go back to being a businessman. It is indeed a great ad. One viewer's reaction was: Awesome.
Awesome, indeed. Because documents sent to me turn those assertions on their head, so that the only thing accurate about the ad may be the family pictures.
First there is the matter of the copy of a death certificate of Daniel Bamba Villar indicated as issued by the NSO. According to that document, Daniel Bamba Villar, son of Manuel Villar and Curita Bamba, address xx (number illegible) Bernardo Street, North Balut, Navotas, died at the Far Eastern University Hospital on Oct. 13, 1962, at the age of three years and eight months, of cardio-respiratory failure due to leukemia (there is something about red cells, but the writing again is illegible), after a 13-day hospital stay. In the space for informant, the signatory is Manuel Villar, father.
Now, that Daniel Villar was brought to a private hospital-FEUH had the same reputation then as Makati Medical or Manila Doctors or St Luke's would have now-rather than, say, a government hospital like the Philippine General Hospital, or San Lazaro, does not necessarily disprove the Villar ad contention that his family was poor. It is not unusual for families, however poor, to do what is necessary in order to secure the best care for their children, and damn the consequences. That it was Funeraria Paz (one of the two top funeral parlors at that time), as indicated on the same death certificate, that took care of the funeral arrangements, again does not necessarily contradict the "I was poor" contention, for the same reason.
But then, Villar does not just say in the ad that his family was poor. He said his brother died because there was no money for medicine or medical care. That appears to be clearly contradicted by the certificate.
Moreover, there is the matter of the address provided by Villar senior: apparently, from pictures and on-site investigation, Bernardo Street in North Balut is part of San Rafael Village, a gated community, equivalent at that time to FilAm Homes in Quezon City. A copy of the Transfer Certificate of Title for the property-which is a 560-square-meter lot-has also been provided. Now anyone who can afford to buy a 560-square-meter lot (the TCT shows that Villar senior borrowed P16,000 from the GSIS for the release of the title-which at current prices is roughly equivalent to P1.266 million) is not exactly consistent with being dirt poor.
Finally, there is the matter of Senator Villar's assertion that if he just wanted to get richer, all he needed to do was get back to being a businessman. Again, the documentary evidence: his Statement of Assets, Liabilities, and Net Worth (SALN) for 1992-the first year he joined government as a congressman- showed that his net worth was P75 million. After nine years of being a congressman, and eight years of being a senator, his most recent SALN (2008) shows a net worth of P1.047 billion. Being in public office surely has paid off for him.
Thursday, March 25, 2010
Tuesday, March 23, 2010
KUWENTO NI SIR MONEY
Nakausap po natin ang isang matandang pulitikong taga Bisaya. Isang tapat na taga sunod ni Madam Senyora Donya Gloria ang pinaliwanag maigi ang mga kinikilos ng grupong PALAKA (Partido Lakas Kampi) para sa mahal nating Inang Bayan.
Itatago natin siya sa pangalang Manny as in Money. Para sa mga malilikot ang isip, hindi ho si Money Villarroyo ito, ibang Money ho ito bagama’t mukhang kuwarta rin.
Masamang masama ang loob niya dahil hindi raw natin naiintindihan hanggang sa araw na ito ang ginagawa ng kanyang mahal na pangulo. Ayon kay Money, sobra ang pagmamahal sa atin ni Madam Senyora Donya Gloria kaya kahit na lumalabas sa mga survey na mahigit sa 80% porsyento ng Pinoy ay ayaw sa kaniya ay kailangan niya ipagduldulan ang sarili.
“Kailangan niya itong gawin dahil kulang pa ang siyam na taong pamumuno niya para malasap natin ang kaginhawaan. Bigyan niyo siya ng konti pang panahon, mga siyam pa uli at titiyakin ko wala ng mahirap,” sabi sa atin ni Money.
“Tyaka natural lamang na hindi muna madarama ng mga dukha at unang makinabang ang mga nasa taas dahil kahit naman sa mauunlad na bansa ay nauuna ang mga kaibigan at kamag-anak bago natin maramdaman ang trickle down effect nito, baka nakalimot kayong araw pa sa US si Mam,” dagdag ni Money.
Pinaliwanag rin sa atin ni Money na bilang isang Ina o Lola ay kailangan ni Madam Gloria gawin ang nararapat sa ikabubuti ng lahat, lalo na ang mga anak niya at apo niya na kasama pang nakasalamuha ni Manny Pacquiao.
Pero ano gagawin niya gayon malapit na ang eleksyon at dapat na siyang bumaba, tanong natin kay Money.
Nagningning ang mga mata ni Money, parang naghugis dolyar, at ito ang kanyang naging sagot sa atin:
“Dalawa ang maaari naming gawin, una, patuloy naming tutulungan ang tokayo kong si Money at nakikita ninyo ito at makikita pa sa mga darating na araw.
Si Jocjoc Bolante, Arman Sanchez, Ed Ermita at marami pang ibang mga kakampi ay kasama na sa partido ni tokayo. Asahan niyo sa nalalapit na araw na mas marami pa ang lilipat.
Grabeng lipatan ito, mula sa Norte hanggang sa Mindanao ay marami ang sasama kay Money dahil sa kanya nakasalalay ang kinabukasan ng ating bansa.
Magtutulungan sila ni Mam. Siya sa Malakanyang at si Mam sa Kongreso. Hindi ba perfect na team up, isang makamahirap at isang nagmamalasakit sa bayan?
Kaso tagilid konti ang una dahil malakas si Noynoy, bakit naman kasi namatay pa si Cory,” sambit ni Money. “Pero hindi bale may pangalawang plano at ito ang mas matindi.
Nilagay na bilang Chief of Staff si Delfin Bangit na classmate ni Madam, nakapuwesto na ang batch of 78 ng PMA at ngayon sa Supreme Court kami pa ang pipili ng papalit kay Chief Justice Reynato Puno.
Kumpletos recados na, guluhin ang eleksyon, failure ika nga, pasok ang military (pabayaan mo na ang pulis at wala namang tangke yan) puwersadong manatili si Madam at patuloy ang kanyang paglilingkod bayan kasama naming mapagmahal sa sambayanan.”
Inamin po ni Money na syanga pala sasama raw muna kay Money para mabigyan ng money at baka mabili na lang ang eleksyon.
Itatago natin siya sa pangalang Manny as in Money. Para sa mga malilikot ang isip, hindi ho si Money Villarroyo ito, ibang Money ho ito bagama’t mukhang kuwarta rin.
Masamang masama ang loob niya dahil hindi raw natin naiintindihan hanggang sa araw na ito ang ginagawa ng kanyang mahal na pangulo. Ayon kay Money, sobra ang pagmamahal sa atin ni Madam Senyora Donya Gloria kaya kahit na lumalabas sa mga survey na mahigit sa 80% porsyento ng Pinoy ay ayaw sa kaniya ay kailangan niya ipagduldulan ang sarili.
“Kailangan niya itong gawin dahil kulang pa ang siyam na taong pamumuno niya para malasap natin ang kaginhawaan. Bigyan niyo siya ng konti pang panahon, mga siyam pa uli at titiyakin ko wala ng mahirap,” sabi sa atin ni Money.
“Tyaka natural lamang na hindi muna madarama ng mga dukha at unang makinabang ang mga nasa taas dahil kahit naman sa mauunlad na bansa ay nauuna ang mga kaibigan at kamag-anak bago natin maramdaman ang trickle down effect nito, baka nakalimot kayong araw pa sa US si Mam,” dagdag ni Money.
Pinaliwanag rin sa atin ni Money na bilang isang Ina o Lola ay kailangan ni Madam Gloria gawin ang nararapat sa ikabubuti ng lahat, lalo na ang mga anak niya at apo niya na kasama pang nakasalamuha ni Manny Pacquiao.
Pero ano gagawin niya gayon malapit na ang eleksyon at dapat na siyang bumaba, tanong natin kay Money.
Nagningning ang mga mata ni Money, parang naghugis dolyar, at ito ang kanyang naging sagot sa atin:
“Dalawa ang maaari naming gawin, una, patuloy naming tutulungan ang tokayo kong si Money at nakikita ninyo ito at makikita pa sa mga darating na araw.
Si Jocjoc Bolante, Arman Sanchez, Ed Ermita at marami pang ibang mga kakampi ay kasama na sa partido ni tokayo. Asahan niyo sa nalalapit na araw na mas marami pa ang lilipat.
Grabeng lipatan ito, mula sa Norte hanggang sa Mindanao ay marami ang sasama kay Money dahil sa kanya nakasalalay ang kinabukasan ng ating bansa.
Magtutulungan sila ni Mam. Siya sa Malakanyang at si Mam sa Kongreso. Hindi ba perfect na team up, isang makamahirap at isang nagmamalasakit sa bayan?
Kaso tagilid konti ang una dahil malakas si Noynoy, bakit naman kasi namatay pa si Cory,” sambit ni Money. “Pero hindi bale may pangalawang plano at ito ang mas matindi.
Nilagay na bilang Chief of Staff si Delfin Bangit na classmate ni Madam, nakapuwesto na ang batch of 78 ng PMA at ngayon sa Supreme Court kami pa ang pipili ng papalit kay Chief Justice Reynato Puno.
Kumpletos recados na, guluhin ang eleksyon, failure ika nga, pasok ang military (pabayaan mo na ang pulis at wala namang tangke yan) puwersadong manatili si Madam at patuloy ang kanyang paglilingkod bayan kasama naming mapagmahal sa sambayanan.”
Inamin po ni Money na syanga pala sasama raw muna kay Money para mabigyan ng money at baka mabili na lang ang eleksyon.
Thursday, March 18, 2010
MAHAL NI MONEY VILLARROYO ANG MAHIRAP
MAHAL NI MONEY VILLAROYO ANG MAHIHIRAP
Mahigit sandaang magsasaka (kasama ang mga Dumagats) ang naglakad mula sa kabundukan ng Norzagaray (mahigit 20 kilometro ang layo mula sa SM Fairview) nuong Lunes upang bumisita sa ilang mga tanggapan at opisina sa Metro Manila upang humingi ng tulong ang ipakita sa sambayanan ang kahirapang dinudulot sa kanila ng mga taong kinamkam ang lupang sinasaka pa ng kanilang mga ninuno.
Dala lang ay sariling pinggan, baso at bihisan ng ilang araw ay nagmartsa sila ala Sumilao farmers upang ipakita ang tunay na kalagayan nila.
Sa init ng araw patuloy ang kanilang paglalakad. Nakikiinom sa mga kabaayan nating nahahabag at naiintindihan sila. Habang nagmamartsa humihiyaw sila ng: “Villar maawa ka, balik mo naman ang lupa namin.”
Halos 30 kilometro mula sa Norzagaray hanggang sa opisina ng Department of Agrarian Reform ang nilakad nila nuong araw ng Lunes.
Tuloy tuloy maliban sa tigil na mga kalahating oras para mag meryenda ng biscuit na bigay ng ilang naawa at uminom ng tubig na dahil nabibilad sa init ng araw ay parang pinakuluan na rin.
Alam nilang mahirap ang kanilang ginagawa pero ano ang magagawa nila. Walang nakikinig sa hinaing nila mula sa kasamahan natin sa media hanggang sa mga opisyal ni Madam Senyora Donya Gloria.
Ilang taon naglakad sila, nakiusap sa iba’t ibang ahensiya ng pamahalaan, kasama na ng Ombudsman kung saan ang namumuno ay best friend ni Sir Senyor Don Jose Miguel Arroyo pero walang nakinig man lang.
Ginawa silang parang mga bola o trumpo, iniitsa itsa, pinagtuturuan. Sunud sila ng sunod pero walang nangyayari.
Naisipan nila gayain ang mga kababayan nating taga Sumilao upang makatawag pansin. Nagmartsa at naisip na ngayon ang pagkakataon dahil ang umagaw sa lupa nila ay nais maging Pangulo. Paano nga naman kung Pangulo na ito, saan sila pupulutin.
Nagrally sa harap ng Ombudsman walang pinangakuan muli at nilista sa tubig.
Pangalawang araw, bumisita sa Channel 2 at Channel 7. Pinakita nila na sila ay kapuso at kapamilya pero kapuso lang pala dahil namuti ang mata nila sa kaaabang ng balita sa ABS pero walang napanuod.
Pero ano ang magagawa nila, wala, sorry na lang dahil hindi naman sila naka orange o naka dilaw o naka berde o naka pink, naka puti sila ng mumurahing t shirt na marumi na sa kasusuot.
Tumulak rin sila patungong tahanan ng taong kumamkam sa lupa nila, sa Shaw blvd. Mala palasyong tahanan dati ng mga Laurel na ngayon ay pag-aari na ng mga Villar.
Ni hindi sila pinayagang sumilip sa loob, binantayan ng gwardya ng lahat hawak ang baril. Muli, sorry na lang, hindi naman kayo lider ni Villaroyo.
Natulog muli sa DAR at Miyerkules lakad naman papunta sa Bangko Sentral, dumaan lang muna sa Channel 7 upang magpasalamat at muli sa Channel 2 para makiusap na ilabas naman ang kanilang hinaing.
Mula ruon, martsa muli hanggang sa Bangko Sentral kung saan sila ay matutulog sa pagasang haharapin sila ng mga opisyal duon.
Pero ano ang pagasa nila. Malabo dahil hindi sila galing sa mahirap, hindi sila naliligo sa dagat ng basura, nagpapasko sa gitna ng kalsada at higit sa lahat hindi sila mga Villaroyo, sila ay mga Dumagat at magsasaka lamang.
Mahigit sandaang magsasaka (kasama ang mga Dumagats) ang naglakad mula sa kabundukan ng Norzagaray (mahigit 20 kilometro ang layo mula sa SM Fairview) nuong Lunes upang bumisita sa ilang mga tanggapan at opisina sa Metro Manila upang humingi ng tulong ang ipakita sa sambayanan ang kahirapang dinudulot sa kanila ng mga taong kinamkam ang lupang sinasaka pa ng kanilang mga ninuno.
Dala lang ay sariling pinggan, baso at bihisan ng ilang araw ay nagmartsa sila ala Sumilao farmers upang ipakita ang tunay na kalagayan nila.
Sa init ng araw patuloy ang kanilang paglalakad. Nakikiinom sa mga kabaayan nating nahahabag at naiintindihan sila. Habang nagmamartsa humihiyaw sila ng: “Villar maawa ka, balik mo naman ang lupa namin.”
Halos 30 kilometro mula sa Norzagaray hanggang sa opisina ng Department of Agrarian Reform ang nilakad nila nuong araw ng Lunes.
Tuloy tuloy maliban sa tigil na mga kalahating oras para mag meryenda ng biscuit na bigay ng ilang naawa at uminom ng tubig na dahil nabibilad sa init ng araw ay parang pinakuluan na rin.
Alam nilang mahirap ang kanilang ginagawa pero ano ang magagawa nila. Walang nakikinig sa hinaing nila mula sa kasamahan natin sa media hanggang sa mga opisyal ni Madam Senyora Donya Gloria.
Ilang taon naglakad sila, nakiusap sa iba’t ibang ahensiya ng pamahalaan, kasama na ng Ombudsman kung saan ang namumuno ay best friend ni Sir Senyor Don Jose Miguel Arroyo pero walang nakinig man lang.
Ginawa silang parang mga bola o trumpo, iniitsa itsa, pinagtuturuan. Sunud sila ng sunod pero walang nangyayari.
Naisipan nila gayain ang mga kababayan nating taga Sumilao upang makatawag pansin. Nagmartsa at naisip na ngayon ang pagkakataon dahil ang umagaw sa lupa nila ay nais maging Pangulo. Paano nga naman kung Pangulo na ito, saan sila pupulutin.
Nagrally sa harap ng Ombudsman walang pinangakuan muli at nilista sa tubig.
Pangalawang araw, bumisita sa Channel 2 at Channel 7. Pinakita nila na sila ay kapuso at kapamilya pero kapuso lang pala dahil namuti ang mata nila sa kaaabang ng balita sa ABS pero walang napanuod.
Pero ano ang magagawa nila, wala, sorry na lang dahil hindi naman sila naka orange o naka dilaw o naka berde o naka pink, naka puti sila ng mumurahing t shirt na marumi na sa kasusuot.
Tumulak rin sila patungong tahanan ng taong kumamkam sa lupa nila, sa Shaw blvd. Mala palasyong tahanan dati ng mga Laurel na ngayon ay pag-aari na ng mga Villar.
Ni hindi sila pinayagang sumilip sa loob, binantayan ng gwardya ng lahat hawak ang baril. Muli, sorry na lang, hindi naman kayo lider ni Villaroyo.
Natulog muli sa DAR at Miyerkules lakad naman papunta sa Bangko Sentral, dumaan lang muna sa Channel 7 upang magpasalamat at muli sa Channel 2 para makiusap na ilabas naman ang kanilang hinaing.
Mula ruon, martsa muli hanggang sa Bangko Sentral kung saan sila ay matutulog sa pagasang haharapin sila ng mga opisyal duon.
Pero ano ang pagasa nila. Malabo dahil hindi sila galing sa mahirap, hindi sila naliligo sa dagat ng basura, nagpapasko sa gitna ng kalsada at higit sa lahat hindi sila mga Villaroyo, sila ay mga Dumagat at magsasaka lamang.
Wednesday, March 17, 2010
THE ANGEL OF THE BUDGET
The Angel of the Budget
In memory of Emy Boncodin
By: Mario Taguiwalo
The loss of someone as precious as Emy Boncodin makes us pause from the urgencies of our daily pursuits to contemplate the meaning of one life.
It seems that there are endless variations in how we could die. We could drown in the floods of Ondoy or be among those massacred in Maguindanao. We could be crushed by a wayward truck on Sumulong Highway or run over by a bus on Edsa. We could die among those on an Air Force plane that crashed into a house upon take-off from Cotabato City airport or be among those who died inside the house the plane hit. We could encounter Jason Ivler on a traffic altercation at a congested intersection of Greenhills or be one of the nameless bodies found floating on a Davao City creek.
Emy died when her heart stopped while lying on a hospital bed at the National Kidney and Transplantation Institute in Quezon City.
In contrast to the endless variety of dying, there are really only two ways we can live our lives. Either we serve our fellow men and women, or we serve ourselves. Emy served her fellow man even as she saw many around her, including those above her, who essentially served themselves. She nonetheless lived her life in service of others.
At Emy’s wake, many rich and powerful people paid tribute to this humble, simple and modest person. One would think she was still at the top of her game when she died hence the accolade. Yet she had long left her position of power. All these tribute testify to the unique and enduring power that Emy exercised, not for herself, but for the benefit of others.
Emy served her country and her fellow Filipinos via a special way, by mastering the many annual versions of the more than a thousand page books called the General Appropriations Act also known as “The Budget” also pronounced as “badyet”. There is a reason why it is indeed “badyet”. It is really bad yet it could be of some good.
“The Budget” is really bad. It is financed by taxes, which means it comes from our sweat as citizens, taken from our pockets, snatched from our hands, denied from our children, extracted from our businesses and enterprises. Often when it is financed by borrowings, it is even taken from the future incomes of our children.
Yes, it is bad, yet it can do some good. It can protect us, care and educate our children, improve the productivity of our land and our workers, and ease our many common problems from congestion to criminality to contagious diseases.
The budget could be an instrument of our economic liberation or an instrument for our deeper indebtedness. It can be a tool to build our nation or to build private wealth at the expense of the nation. It can be a way to reach and serve our millions who are poor and disadvantaged, or it can be a private kitty of well-connected corrupt criminals.
During Emy’s long watch over the budget, she was able to make the imperfect rules governing its preparation, authorization and execution yield as much benefits that any political instrument can reasonably generate. Above anything else, she showed how faithful stewardship in public life is practiced. Despite her discretionary power over billions of pesos that will only flow upon her signature or instruction, she herself did not exact any benefit beyond her legal entitlement as a civil servant. To our great misfortune as a nation, that can be said of very few who served in similar positions in this and earlier governments.
Faithful, dedicated and selfless service defined Emy’s professional career. In the priesthood of the budget, Emy rose from sacristan to parish priest to bishop and eventually, cardinal. Among those of us who knew about this lady at DBM from afar, our common impression was that she was a kind of brilliant technician who solved obscure and important problems of legality and procedure in budget processes without asking too many questions about deeper moral ends or ultimate purposes. She had a reputation for helping everyone, from activist legislator to local warlord, from bright reformer to jaded old pros, from officials with good intentions to grafters in barong. In her budget priesthood, she dealt with sinners and saints and provided them equally with guidance and support according to the rules of the bureaucracy.
If Emy’s story ended there, it would still have been a remarkable one, about a kid from Bicol who rose to the top of the national bureaucracy on the wings of intelligence, dedication, and steady hard work. But something else defined Emy. In an act that was so uncharacteristic of her long career, she resigned from the Cabinet to reject the legitimacy of a president she judged not to have honestly earned the mandate of the people.
Emy can serve everyone bearing the mandate of the people, even those she regarded as not entirely trustworthy. But when a president has not secured a true unquestioned mandate from the people, then the very source of authority is poisoned and cannot be sustained. This act of resigning from the Cabinet and calling for the president to resign defined Emy as someone capable of deep moral outrage, in addition to her proven capacity for faithful and dedicated service. With this act, Emy moved from being a cardinal of the budget to becoming an angel of the budget, an angel fighting the devil in the details.
Looking at Emy lying peacefully in such an elegant casket with all those white flowers makes me feel that her eternal rest is well earned. It feels good to do the right thing. Her passing at the age of 55 is not a waste. It is the culmination of her simplicity, modesty and restraint not to do more to extend what is already a life full of achievement and fulfilment. She has spent her 55 years exercising her beloved profession for the benefit of her beloved people. Many people with more years in this world than her still cannot say the same thing.
Emy has died. And we mourn her deeply. But if we think through our grief, we must also recognize that all of Emy’s 55 years were really in consideration of this final end when she shall stand for a final accounting of her life before her Maker. After billions of pesos have passed through her hands without ever being tempted to dip into that treasure trove for herself, Emy can face the final judgment with the calm and confidence we all see in her face as she lies in state. Can we all be as calm as confident as Emy when our time comes? Does anyone doubt that the time of final accounting will surely come?
Emy had a frail body, but she has a strong mind and above all a bright soul. Her virtues will live long after the damage of bad governance had done their worst. Whenever a civil servant refuses to do what is wrong, whenever an official asserts what is right, whenever ideals and principles animate the actions of government, Emy lives on. Her spirit endures and prevails. And our nation rejoices with the enrichment from the labours of this angel of the budget, the truly Honorable Emilia Boncodin.
In memory of Emy Boncodin
By: Mario Taguiwalo
The loss of someone as precious as Emy Boncodin makes us pause from the urgencies of our daily pursuits to contemplate the meaning of one life.
It seems that there are endless variations in how we could die. We could drown in the floods of Ondoy or be among those massacred in Maguindanao. We could be crushed by a wayward truck on Sumulong Highway or run over by a bus on Edsa. We could die among those on an Air Force plane that crashed into a house upon take-off from Cotabato City airport or be among those who died inside the house the plane hit. We could encounter Jason Ivler on a traffic altercation at a congested intersection of Greenhills or be one of the nameless bodies found floating on a Davao City creek.
Emy died when her heart stopped while lying on a hospital bed at the National Kidney and Transplantation Institute in Quezon City.
In contrast to the endless variety of dying, there are really only two ways we can live our lives. Either we serve our fellow men and women, or we serve ourselves. Emy served her fellow man even as she saw many around her, including those above her, who essentially served themselves. She nonetheless lived her life in service of others.
At Emy’s wake, many rich and powerful people paid tribute to this humble, simple and modest person. One would think she was still at the top of her game when she died hence the accolade. Yet she had long left her position of power. All these tribute testify to the unique and enduring power that Emy exercised, not for herself, but for the benefit of others.
Emy served her country and her fellow Filipinos via a special way, by mastering the many annual versions of the more than a thousand page books called the General Appropriations Act also known as “The Budget” also pronounced as “badyet”. There is a reason why it is indeed “badyet”. It is really bad yet it could be of some good.
“The Budget” is really bad. It is financed by taxes, which means it comes from our sweat as citizens, taken from our pockets, snatched from our hands, denied from our children, extracted from our businesses and enterprises. Often when it is financed by borrowings, it is even taken from the future incomes of our children.
Yes, it is bad, yet it can do some good. It can protect us, care and educate our children, improve the productivity of our land and our workers, and ease our many common problems from congestion to criminality to contagious diseases.
The budget could be an instrument of our economic liberation or an instrument for our deeper indebtedness. It can be a tool to build our nation or to build private wealth at the expense of the nation. It can be a way to reach and serve our millions who are poor and disadvantaged, or it can be a private kitty of well-connected corrupt criminals.
During Emy’s long watch over the budget, she was able to make the imperfect rules governing its preparation, authorization and execution yield as much benefits that any political instrument can reasonably generate. Above anything else, she showed how faithful stewardship in public life is practiced. Despite her discretionary power over billions of pesos that will only flow upon her signature or instruction, she herself did not exact any benefit beyond her legal entitlement as a civil servant. To our great misfortune as a nation, that can be said of very few who served in similar positions in this and earlier governments.
Faithful, dedicated and selfless service defined Emy’s professional career. In the priesthood of the budget, Emy rose from sacristan to parish priest to bishop and eventually, cardinal. Among those of us who knew about this lady at DBM from afar, our common impression was that she was a kind of brilliant technician who solved obscure and important problems of legality and procedure in budget processes without asking too many questions about deeper moral ends or ultimate purposes. She had a reputation for helping everyone, from activist legislator to local warlord, from bright reformer to jaded old pros, from officials with good intentions to grafters in barong. In her budget priesthood, she dealt with sinners and saints and provided them equally with guidance and support according to the rules of the bureaucracy.
If Emy’s story ended there, it would still have been a remarkable one, about a kid from Bicol who rose to the top of the national bureaucracy on the wings of intelligence, dedication, and steady hard work. But something else defined Emy. In an act that was so uncharacteristic of her long career, she resigned from the Cabinet to reject the legitimacy of a president she judged not to have honestly earned the mandate of the people.
Emy can serve everyone bearing the mandate of the people, even those she regarded as not entirely trustworthy. But when a president has not secured a true unquestioned mandate from the people, then the very source of authority is poisoned and cannot be sustained. This act of resigning from the Cabinet and calling for the president to resign defined Emy as someone capable of deep moral outrage, in addition to her proven capacity for faithful and dedicated service. With this act, Emy moved from being a cardinal of the budget to becoming an angel of the budget, an angel fighting the devil in the details.
Looking at Emy lying peacefully in such an elegant casket with all those white flowers makes me feel that her eternal rest is well earned. It feels good to do the right thing. Her passing at the age of 55 is not a waste. It is the culmination of her simplicity, modesty and restraint not to do more to extend what is already a life full of achievement and fulfilment. She has spent her 55 years exercising her beloved profession for the benefit of her beloved people. Many people with more years in this world than her still cannot say the same thing.
Emy has died. And we mourn her deeply. But if we think through our grief, we must also recognize that all of Emy’s 55 years were really in consideration of this final end when she shall stand for a final accounting of her life before her Maker. After billions of pesos have passed through her hands without ever being tempted to dip into that treasure trove for herself, Emy can face the final judgment with the calm and confidence we all see in her face as she lies in state. Can we all be as calm as confident as Emy when our time comes? Does anyone doubt that the time of final accounting will surely come?
Emy had a frail body, but she has a strong mind and above all a bright soul. Her virtues will live long after the damage of bad governance had done their worst. Whenever a civil servant refuses to do what is wrong, whenever an official asserts what is right, whenever ideals and principles animate the actions of government, Emy lives on. Her spirit endures and prevails. And our nation rejoices with the enrichment from the labours of this angel of the budget, the truly Honorable Emilia Boncodin.
Monday, March 15, 2010
APILA SA SAMBAYANAN PILIPINO AT MGA KINAUUKULAN
KAMI, mga maralitang magsasaka mula sa kabundukan ng Norzagaray, Bulacan, ay nananawagan sa mamamayang Pilipino na kami ay tulungan dahil kami, sampu ng aming mga pamilya, ay nanganganib na mapatalsik sa aming mga lupain anumang oras dahil sa kagagawan ng mga kumpanya ni Senador Manny Villar na ngayon ay tumatakbo para maging presidente ng bansa.
Ang aming mga lupain na mahigit sa 400 ektarya ay isinanla ng mga kumpanya ni Villar, ang Capitol Development Bank at Manila Brickworks, Inc., sa halagang mahigit isang bilyong piso sa Bangko Sentral, gamit ang mga pekeng titulo, at pagkatapos, ito ay hinayaan na lamang nilang mailit matapos magkamal ng salapi sa ma-anomalyang transaksyon.
Kami ay labis na nagtataka kung paanong nagkaroon ng mga titulo sina Villar gayong ang nasabing lupain ay inookupa at sinasaka na namin at ng aming mga ninuno magmula ng mahabang panahon at, sa katunayan, kami ay inisyuhan na ng orihinal na titulo ng gobyerno noong pang 1964 sa pamamagitan ng Department of Environment and Natural Resources.
Nagtataka rin kami kung bakit tinanggap bilang kolateral sa utang ng Bangko Sentral ang mga kumpanya ni Villar nang hindi man lamang tinitingnan ang lupang sakop ng kanilang umano’y mga titulo, dahil kung ginawa nila ito, malalaman nila agad na kami ang mga tunay na may-ari nito at dapat ay hindi nila inaprubahan ang nasabing utang. Lumalabas na ang mga kumpanya ni Villar, sa pamumuno ng kanyang asawa na si Cynthia Villar, ay nakipagsabwatan sa ilang opisyal ng Bangko Sentral.
Dahil sa ginawa ng mga Villar, kami ay nagsampa na ng mga kasong graft at plunder laban sa kanila sa Office of the Ombudsman noon pang Setyembre 2008, nguni’t hanggang sa ngayon ay hindi pa rin ito inaaksyunan ng Ombudsman sa hindi malamang dahilan. Ito ba ay sa kadahilanang si Villar ay isa sa pinakamayaman at pinakamataas na opisyal ng gobyerno na gumagamit ng kanyang impluwensya upang pagtakpan ang kanyang mga kasalanan?
Dahil sa kawalang aksyon sa aming mga hinaing, at sa panganib na kinakaharap namin at ng aming mga pamilya dahil sa ginawa ng mga Villar, kami ay napilitang lumabas upang bigyang pansin ng mga kinauukulan.
Lalo kaming nangangamba dahil kung si Villar na ang siyang maging pangulo, siguradong mapapabilis ang pagpapatalsik sa amin sa aming mga lupain, dahil hindi lamang Bangko Sentral ang aming katunggali, kundi mismong presidente pa.
Huwag na huwag po sana nating hayaang mangyari ito. At huwag rin po sana ninyo kaming pagkaitan ng inyong tulong upang kami ay manatili sa aming mga lupain. Nananawagan kami sa mga taga-media, na maging patas naman sa pamamahayag, at huwag ikubli ang mga nagawa ni Ginoong Villar, at ayon sa kanilang tungkulin, ihayag lamang ang panig ng katotohanan.
Maraming salamat po at nawa’y pagpalain tayo ng mahal na Panginoon.
Samahang Magsasaka ng Sitio Karahume
Norzagaray, San Jose Del Monte, Bulacan
Ang aming mga lupain na mahigit sa 400 ektarya ay isinanla ng mga kumpanya ni Villar, ang Capitol Development Bank at Manila Brickworks, Inc., sa halagang mahigit isang bilyong piso sa Bangko Sentral, gamit ang mga pekeng titulo, at pagkatapos, ito ay hinayaan na lamang nilang mailit matapos magkamal ng salapi sa ma-anomalyang transaksyon.
Kami ay labis na nagtataka kung paanong nagkaroon ng mga titulo sina Villar gayong ang nasabing lupain ay inookupa at sinasaka na namin at ng aming mga ninuno magmula ng mahabang panahon at, sa katunayan, kami ay inisyuhan na ng orihinal na titulo ng gobyerno noong pang 1964 sa pamamagitan ng Department of Environment and Natural Resources.
Nagtataka rin kami kung bakit tinanggap bilang kolateral sa utang ng Bangko Sentral ang mga kumpanya ni Villar nang hindi man lamang tinitingnan ang lupang sakop ng kanilang umano’y mga titulo, dahil kung ginawa nila ito, malalaman nila agad na kami ang mga tunay na may-ari nito at dapat ay hindi nila inaprubahan ang nasabing utang. Lumalabas na ang mga kumpanya ni Villar, sa pamumuno ng kanyang asawa na si Cynthia Villar, ay nakipagsabwatan sa ilang opisyal ng Bangko Sentral.
Dahil sa ginawa ng mga Villar, kami ay nagsampa na ng mga kasong graft at plunder laban sa kanila sa Office of the Ombudsman noon pang Setyembre 2008, nguni’t hanggang sa ngayon ay hindi pa rin ito inaaksyunan ng Ombudsman sa hindi malamang dahilan. Ito ba ay sa kadahilanang si Villar ay isa sa pinakamayaman at pinakamataas na opisyal ng gobyerno na gumagamit ng kanyang impluwensya upang pagtakpan ang kanyang mga kasalanan?
Dahil sa kawalang aksyon sa aming mga hinaing, at sa panganib na kinakaharap namin at ng aming mga pamilya dahil sa ginawa ng mga Villar, kami ay napilitang lumabas upang bigyang pansin ng mga kinauukulan.
Lalo kaming nangangamba dahil kung si Villar na ang siyang maging pangulo, siguradong mapapabilis ang pagpapatalsik sa amin sa aming mga lupain, dahil hindi lamang Bangko Sentral ang aming katunggali, kundi mismong presidente pa.
Huwag na huwag po sana nating hayaang mangyari ito. At huwag rin po sana ninyo kaming pagkaitan ng inyong tulong upang kami ay manatili sa aming mga lupain. Nananawagan kami sa mga taga-media, na maging patas naman sa pamamahayag, at huwag ikubli ang mga nagawa ni Ginoong Villar, at ayon sa kanilang tungkulin, ihayag lamang ang panig ng katotohanan.
Maraming salamat po at nawa’y pagpalain tayo ng mahal na Panginoon.
Samahang Magsasaka ng Sitio Karahume
Norzagaray, San Jose Del Monte, Bulacan
Friday, March 12, 2010
HINAING NG ISANG DATING OFW
May lumiham po sa ating isang dating Overseas Filipino Worker na nagtrabaho bilang caregiver sa Europa. Atin munang itatago ang kanyang pangalan upang proteksyonan siya laban sa pananakot o iba pang uri ng harassment na maaaring gawin ng kumpanyang binubulgar niya.
Ito po ang kanyang liham na pinadala pagkatapos nating sabihan na isulat niya ang kanyang kuwento:
“Ako po ay residente ng Siena Villas Subdivision na matatagpuan sa Bagumbong, Caloocan city. Nabili namin ito nuon pang 2006 at lumipat kami rito nuong Marso ng naturang taon.
Matagal ko na pong pangarap na magkaruon ng sariling bahay at kahit wala pang linya ng tubig ay lumipat kami rito. Nagtyaga kaming binibili ang tubig sa mga truck na nag dedeliver duon araw araw. Ang binabayaran namin ay P78 kada araw.
Inabot ring halos isang taon bago kami nakabitan ng linya ng tubig na siya namang kinatuwa namin. Buong akala namin ay hindi na namin kailangang bumili ng tubig at makakatipid pero diyan kami nagkamali.
Ang tubig na kinabit ay marumi at sabi sa amin hayaan muna ito para luminaw. Hanggang sa araw na ito hindi lumilinaw ang tubig at ng magreklamo kami muli ay sinabi nilang dahil galing raw ito sa deep well.
Kapag umuulan lalo pa itong dumudumi at matindi pa ay may masamang amoy. Ni hindi namin magamit itong pampaligo o maisabaw sa lutuin man lang dahil ito’y amoy kanal, iba ang kulay at halatang parang may putik o burak.
Pinagtyatyagaan na lamang namin gamitin ang tubig sa panlilinis ng paligid ng bahay o di kaya’y pandilig ng halaman. Lumalaki po tuloy ang aming gastos dahil patuloy kaming napipilitang bumili ng tubig hindi lamang para inumin kung hindi para sa paligo.
Alam naming pag ginamit namin ang tubig nila tiyak na magkakasakit kami dahil halata namang marumi ang tubig na sinusupply nila.
Kahit ho umuwi kami sa probinsiya ng isa o dalawang buwan upang bisitahin ang mga magulang ko ay tuloy ang bayad namin. May tinatawag silang maintenance fee na P236.50 para sa mga hindi gumamit ng tubig.
Isa pang suliranin namin ay halos lahat ng tahanan dito ay patuloy na tumutulo ang bubong. Nasisira ang mga kisame at kahit anong pakiusap namin para gawin nila ay binabalewala kami.
Hindi naman kami pinapayagan na pagawa sa iba ang rooftiles namin dahil ang nagkabit nito ay isang kumpanyang CPAC na siya ring maaari lamang magayos nito.
Sana ho matulungan niyo kami upang maging maayos man lang ang aking tirahan at kahit maliit ay may maipamana akong maayos na tahanan sa aking anak at apo.”
Pinuntahan natin ang lugar, kinuha natin ang resibo ng tubig at ang developer ng Siena Villas ay ------ Camella Homes, kumpanyang pag-aari ni Sen. Money Villaroyo – kandidatong tatapusin raw ang paghihirap. Ang nagsusupply naman ng tubig ay Prime Water Infrastructure Corporation, kumpanyang pagmamay-ari rin ng taong may panatang tapusin ang kahirapan.
Marami ho ang mga sumbong nakukuha natin. Mga galing sa walang pakialam sa pulitika na walang nais kung hindi magkaroon ng maayos na tahanan.
Mahal kasi niya ang mahihirap at mga ofws.
Ito po ang kanyang liham na pinadala pagkatapos nating sabihan na isulat niya ang kanyang kuwento:
“Ako po ay residente ng Siena Villas Subdivision na matatagpuan sa Bagumbong, Caloocan city. Nabili namin ito nuon pang 2006 at lumipat kami rito nuong Marso ng naturang taon.
Matagal ko na pong pangarap na magkaruon ng sariling bahay at kahit wala pang linya ng tubig ay lumipat kami rito. Nagtyaga kaming binibili ang tubig sa mga truck na nag dedeliver duon araw araw. Ang binabayaran namin ay P78 kada araw.
Inabot ring halos isang taon bago kami nakabitan ng linya ng tubig na siya namang kinatuwa namin. Buong akala namin ay hindi na namin kailangang bumili ng tubig at makakatipid pero diyan kami nagkamali.
Ang tubig na kinabit ay marumi at sabi sa amin hayaan muna ito para luminaw. Hanggang sa araw na ito hindi lumilinaw ang tubig at ng magreklamo kami muli ay sinabi nilang dahil galing raw ito sa deep well.
Kapag umuulan lalo pa itong dumudumi at matindi pa ay may masamang amoy. Ni hindi namin magamit itong pampaligo o maisabaw sa lutuin man lang dahil ito’y amoy kanal, iba ang kulay at halatang parang may putik o burak.
Pinagtyatyagaan na lamang namin gamitin ang tubig sa panlilinis ng paligid ng bahay o di kaya’y pandilig ng halaman. Lumalaki po tuloy ang aming gastos dahil patuloy kaming napipilitang bumili ng tubig hindi lamang para inumin kung hindi para sa paligo.
Alam naming pag ginamit namin ang tubig nila tiyak na magkakasakit kami dahil halata namang marumi ang tubig na sinusupply nila.
Kahit ho umuwi kami sa probinsiya ng isa o dalawang buwan upang bisitahin ang mga magulang ko ay tuloy ang bayad namin. May tinatawag silang maintenance fee na P236.50 para sa mga hindi gumamit ng tubig.
Isa pang suliranin namin ay halos lahat ng tahanan dito ay patuloy na tumutulo ang bubong. Nasisira ang mga kisame at kahit anong pakiusap namin para gawin nila ay binabalewala kami.
Hindi naman kami pinapayagan na pagawa sa iba ang rooftiles namin dahil ang nagkabit nito ay isang kumpanyang CPAC na siya ring maaari lamang magayos nito.
Sana ho matulungan niyo kami upang maging maayos man lang ang aking tirahan at kahit maliit ay may maipamana akong maayos na tahanan sa aking anak at apo.”
Pinuntahan natin ang lugar, kinuha natin ang resibo ng tubig at ang developer ng Siena Villas ay ------ Camella Homes, kumpanyang pag-aari ni Sen. Money Villaroyo – kandidatong tatapusin raw ang paghihirap. Ang nagsusupply naman ng tubig ay Prime Water Infrastructure Corporation, kumpanyang pagmamay-ari rin ng taong may panatang tapusin ang kahirapan.
Marami ho ang mga sumbong nakukuha natin. Mga galing sa walang pakialam sa pulitika na walang nais kung hindi magkaroon ng maayos na tahanan.
Mahal kasi niya ang mahihirap at mga ofws.
Wednesday, March 10, 2010
USAPANG TUBIG AT KURYENTE
Tahasan nating sasabihin na kasalanan lahat ni Madam Senyora Donya Gloria ang suliranin ngayong kinahaharap nating lahat ukol sa tubig at kuryente.
Huwag nating kalimutan na siyam na taong nakaupo sa Malakanyang si Madam Gloria, bagama’t paninindigan nating iligal ang pag-ookupo niya ruon, pero ni isang dagdag na dam upang makaipon ng tubig habang panahon ng tag-ulan ay wala siyang nagawa.
Hindi naman maikakaila sa ating lahat lalo na siguro kay Madam Gloria na saksakan ng talino at aral pa nga sa Estados Unidos na palaki ng palaki ang populasyon ng ating bayan kaya palaki rin ng palaki ang pangangailangan ng tubig.
Hindi rin kayang itanggi ni Madam Gloria, sampu ng kanyang mga adviser at mga kakampi kagaya ni Money Villaroyo na may panahon talaga ng El Nino kung saan ilang buwang hindi umuulan rito sa atin.
Pero wala silang pakialam dahil sa kanilang mga naglalakihang mga tahanan ay meron rin silang mga naglalakihang mga tangke hindi lamang overhead (yun hong mataas pa sa bubong) kung hindi mga aquifer (mga tangkeng nakatago sa ilalim ng bahay o di kaya’y nakabaon sa lupa) at mga swimming pool na para sa Olympics.
Bukod pa rito ang istoryang ito na tiyak itatanggi nilang muli at sasabihing hindi totoo. Meron hong grupo na nais ayusin ang Laiban Dam diyan sa probinsiya ng Rizal pero naguluhan at nahilo ang dayuhang kumpanya sa dami ng dapat nilang kausapin.
Isa riyan ang grupo na galing raw kay Sir, meron naman na galing sa anak, meron pa na galing kay congressman, puwera pa ang kay senator. Aba, lumayas ang dayuhang kumpanya at ayaw ng bumalik.
Tungkol naman sa kuryente, pareho rin. Hindi naman po kailangang maging isang genius para malamang lalake ng lalake ang kailangan nating kuryente upang bigyan ng enerhiya ang mga kumpanya, pabrika, tahanan at mga opisina natin. Natural, lumalaki ang popolasyon lalake rin ang pangangailangan sa kuryente.
Pero ano ang ginawa ni Madam Gloria, nagpatumpik tumpik. Dahan dahan ang kilos dahil kailangang dumating ang panahong nagkakaroon ng brown outs para may dahilang umupa ng planta o di kaya’y pagawa ng bago at dahil emergency, apurahan, hindi na kailangan ng bidding.
Kung kaninong kaibigan, kakutsaba o kasabwat ibibigay madali at wala ng prosesong dadalhin. Ganuon katindi.
Ngayon, dahil sa galing ni Madam Gloria, tayo mga kababayan ang magdurusa.
******
Nasasaktan yata ng husto ang mga kasabwat ni Money Villaroyo sa mga sinusulat natin. Nagagalit at maaanghang ang mga salita. Isa lamang ho ang sagot ko sa inyo, hindi niyo ako kayang pigilan.
Obligasyon ko na ilabas ang katotohanan kaya walang pananakot o pagmumura ang makakapigil sa akin.
Tandaan niyo, hindi lahat nabibili, hindi lahat natatakot at higit sa lahat hindi lahat kagaya niyong si money ang diyos.
Huwag nating kalimutan na siyam na taong nakaupo sa Malakanyang si Madam Gloria, bagama’t paninindigan nating iligal ang pag-ookupo niya ruon, pero ni isang dagdag na dam upang makaipon ng tubig habang panahon ng tag-ulan ay wala siyang nagawa.
Hindi naman maikakaila sa ating lahat lalo na siguro kay Madam Gloria na saksakan ng talino at aral pa nga sa Estados Unidos na palaki ng palaki ang populasyon ng ating bayan kaya palaki rin ng palaki ang pangangailangan ng tubig.
Hindi rin kayang itanggi ni Madam Gloria, sampu ng kanyang mga adviser at mga kakampi kagaya ni Money Villaroyo na may panahon talaga ng El Nino kung saan ilang buwang hindi umuulan rito sa atin.
Pero wala silang pakialam dahil sa kanilang mga naglalakihang mga tahanan ay meron rin silang mga naglalakihang mga tangke hindi lamang overhead (yun hong mataas pa sa bubong) kung hindi mga aquifer (mga tangkeng nakatago sa ilalim ng bahay o di kaya’y nakabaon sa lupa) at mga swimming pool na para sa Olympics.
Bukod pa rito ang istoryang ito na tiyak itatanggi nilang muli at sasabihing hindi totoo. Meron hong grupo na nais ayusin ang Laiban Dam diyan sa probinsiya ng Rizal pero naguluhan at nahilo ang dayuhang kumpanya sa dami ng dapat nilang kausapin.
Isa riyan ang grupo na galing raw kay Sir, meron naman na galing sa anak, meron pa na galing kay congressman, puwera pa ang kay senator. Aba, lumayas ang dayuhang kumpanya at ayaw ng bumalik.
Tungkol naman sa kuryente, pareho rin. Hindi naman po kailangang maging isang genius para malamang lalake ng lalake ang kailangan nating kuryente upang bigyan ng enerhiya ang mga kumpanya, pabrika, tahanan at mga opisina natin. Natural, lumalaki ang popolasyon lalake rin ang pangangailangan sa kuryente.
Pero ano ang ginawa ni Madam Gloria, nagpatumpik tumpik. Dahan dahan ang kilos dahil kailangang dumating ang panahong nagkakaroon ng brown outs para may dahilang umupa ng planta o di kaya’y pagawa ng bago at dahil emergency, apurahan, hindi na kailangan ng bidding.
Kung kaninong kaibigan, kakutsaba o kasabwat ibibigay madali at wala ng prosesong dadalhin. Ganuon katindi.
Ngayon, dahil sa galing ni Madam Gloria, tayo mga kababayan ang magdurusa.
******
Nasasaktan yata ng husto ang mga kasabwat ni Money Villaroyo sa mga sinusulat natin. Nagagalit at maaanghang ang mga salita. Isa lamang ho ang sagot ko sa inyo, hindi niyo ako kayang pigilan.
Obligasyon ko na ilabas ang katotohanan kaya walang pananakot o pagmumura ang makakapigil sa akin.
Tandaan niyo, hindi lahat nabibili, hindi lahat natatakot at higit sa lahat hindi lahat kagaya niyong si money ang diyos.
Monday, March 8, 2010
REKOMENDASYON KAY VILLAROYO
Maraming kinakausap ang kampo ni Sen. Money Villaroyo upang “bilhin” para maging literal na kanya ang Republika ng Pilipinas. Kung si Madam Senyora Donya Gloria ay inagaw ang Malakanyang, si Villaroyo ay binibili ito.
Buong akala niya kalakal ang buong bayan at lahat ng tao ay may presyong kapalit, kaso nakatagpo siya dating Pangulong Joseph “Erap” Estrada, Senate President Juan Ponce Enrile at Sen. Richard “Dick” Gordon.
Kahit anong sabihin nila, ang tatlong ginoong ito ay may delikadesa at tiyak ko nainsulto sa ginawa ng kampo ni Villar na lantarang pamimili na buong akala siguro ay lahat ng bagay ay pera pera lang.
Hindi umubra ang power ni Villaroyo, butata siya pero tiyak maghahanap pa ito ng ibang pwede mabili kaya mula sa araw na ito ay ituturo ko sa inyo ang mga corrupt na madali niyong makuha. Bukod ito sa mga kagaya ni Fertilizer Scam Jocjoc Bolante na nasa kampo niyo na, si jueteng Lord Armand Sanchez ng Batangas at marami pang iba.
Ang rekomendasyon ko sa inyo ay si Atty. Santago T. Gabionza, Jr. na madali niyong gamitin upang mangamkam ng mga kumpanyang nanaisin niyo. Baka kasi maubos na ang mga lupang inaangkin at kailangan na mag diversify ng pamilya Villaroyo.
Background ni Gabionza ay self style rehabilitation receiver ng Steel Corporation of the Phlippines sa halos tatlong taon. Siya ang inatasan ng hukuman para maiangat ang kumpanyang nalulugi upang makaahon ito at matiyak na patuloy na makapagbibigay ng trabaho sa mga empleyado nito. Dapat sa kanya patas, walang papanigan.
Kaso, kesa unti unting iangat ang kumpanya, dinidiin niya ito para lalong mabangkarote at maiilit ng bangkong kakampi niya. Style ito nuon ng Capitol Development Bank na pag-aari ng mga Villaroyo kaya bagay na bagay niyo kunin si Gabionza.
Pero ang pagkakaiba ni Gabionza, marunong daw siyang tumanaw ng utang na loob dahil ang bangko ang nagtalaga sa kanya sa puwesto kaya syempre pabor siya rito. Hindi gaya ni Villaroyo na ginawang speaker ni Pangulong Erap pero pina-impeach niya.
Hindi maikakaila ni Gabionza ito dahil siya rin ang rehabilitation counsel at corporate secretary ng Victorias Milling Corp. na hawak rin ng parehong bangkong nais lamunin ang Steel Corporation of the Philippines sa Balayan, Batangas.
Dati rati mahigit P13 bilyong piso ang assets ng Steel Corporation of the Philippines sa Balayan, Batangas kaso tumagilid ito dahil sa financial crisis.
Ngayon, lalong umaalog, paano naman, si Gabionza ay swinelduhan ang sarili ng P300,000 kada buwan at kinuha pa ang sariling law office upang maging legal counsel ng tagilid ng kumpanya at binayaran ang sarili ng mahigit P600,000 sa loob lamang ng apat na buwan.
Pero hindi pa diyan natapos iyan, kumuha pa ito ng financial adviser na ang bayad ay, P3.5 milyong sa katauhan ni Gerardo Anonas na pinsan ng asawa ni Atty. Senen de Santos – partner ni Gabionza sa kanyang law firm.
Ang utol naman ni Gabionza na si Jose ay Vice President ng kumpanyang pag-aari rin ng naturang bangko. Masyadong garapal.
Nakikiusap sa Court of Appeals ang tunay na may-ari ng Steel Corp na alisin si Gabionza. Kung patas ang desisyon, sibak ito ng tuluyan kaya walang trabaho ito.
Sa kanyang talento, puwede siya kunin ng kampo ni Villaroyo. Ukmang ukma, bagay na bagay, shoot na shoot dahil magaling sa singit at taga at malakihan pa.
Buong akala niya kalakal ang buong bayan at lahat ng tao ay may presyong kapalit, kaso nakatagpo siya dating Pangulong Joseph “Erap” Estrada, Senate President Juan Ponce Enrile at Sen. Richard “Dick” Gordon.
Kahit anong sabihin nila, ang tatlong ginoong ito ay may delikadesa at tiyak ko nainsulto sa ginawa ng kampo ni Villar na lantarang pamimili na buong akala siguro ay lahat ng bagay ay pera pera lang.
Hindi umubra ang power ni Villaroyo, butata siya pero tiyak maghahanap pa ito ng ibang pwede mabili kaya mula sa araw na ito ay ituturo ko sa inyo ang mga corrupt na madali niyong makuha. Bukod ito sa mga kagaya ni Fertilizer Scam Jocjoc Bolante na nasa kampo niyo na, si jueteng Lord Armand Sanchez ng Batangas at marami pang iba.
Ang rekomendasyon ko sa inyo ay si Atty. Santago T. Gabionza, Jr. na madali niyong gamitin upang mangamkam ng mga kumpanyang nanaisin niyo. Baka kasi maubos na ang mga lupang inaangkin at kailangan na mag diversify ng pamilya Villaroyo.
Background ni Gabionza ay self style rehabilitation receiver ng Steel Corporation of the Phlippines sa halos tatlong taon. Siya ang inatasan ng hukuman para maiangat ang kumpanyang nalulugi upang makaahon ito at matiyak na patuloy na makapagbibigay ng trabaho sa mga empleyado nito. Dapat sa kanya patas, walang papanigan.
Kaso, kesa unti unting iangat ang kumpanya, dinidiin niya ito para lalong mabangkarote at maiilit ng bangkong kakampi niya. Style ito nuon ng Capitol Development Bank na pag-aari ng mga Villaroyo kaya bagay na bagay niyo kunin si Gabionza.
Pero ang pagkakaiba ni Gabionza, marunong daw siyang tumanaw ng utang na loob dahil ang bangko ang nagtalaga sa kanya sa puwesto kaya syempre pabor siya rito. Hindi gaya ni Villaroyo na ginawang speaker ni Pangulong Erap pero pina-impeach niya.
Hindi maikakaila ni Gabionza ito dahil siya rin ang rehabilitation counsel at corporate secretary ng Victorias Milling Corp. na hawak rin ng parehong bangkong nais lamunin ang Steel Corporation of the Philippines sa Balayan, Batangas.
Dati rati mahigit P13 bilyong piso ang assets ng Steel Corporation of the Philippines sa Balayan, Batangas kaso tumagilid ito dahil sa financial crisis.
Ngayon, lalong umaalog, paano naman, si Gabionza ay swinelduhan ang sarili ng P300,000 kada buwan at kinuha pa ang sariling law office upang maging legal counsel ng tagilid ng kumpanya at binayaran ang sarili ng mahigit P600,000 sa loob lamang ng apat na buwan.
Pero hindi pa diyan natapos iyan, kumuha pa ito ng financial adviser na ang bayad ay, P3.5 milyong sa katauhan ni Gerardo Anonas na pinsan ng asawa ni Atty. Senen de Santos – partner ni Gabionza sa kanyang law firm.
Ang utol naman ni Gabionza na si Jose ay Vice President ng kumpanyang pag-aari rin ng naturang bangko. Masyadong garapal.
Nakikiusap sa Court of Appeals ang tunay na may-ari ng Steel Corp na alisin si Gabionza. Kung patas ang desisyon, sibak ito ng tuluyan kaya walang trabaho ito.
Sa kanyang talento, puwede siya kunin ng kampo ni Villaroyo. Ukmang ukma, bagay na bagay, shoot na shoot dahil magaling sa singit at taga at malakihan pa.
Thursday, March 4, 2010
Wednesday, March 3, 2010
YASMIN BUSRAN - LAO
Pagbigyan naman natin ang mga kandidatong walang pambayad ng ads o di kaya’y hindi masyadong kilala bagama’t karapat dapat manungkulan kung ibabase sa kanilang track record.
Unahin natin si Yasmin Busran – Lao, isa sa kandidato ni Sen. Benigno “Noynoy” Aquino at ni Sen. Mar Roxas ng partido Liberal sa pagka senador.
Ito ho ang liham ni dating Sec. Teresita “Ging” Quintos Deles (kasama ng Hyatt 10 na nagbitiw sa gabinete ni Madam Senyora Donya Gloria dahil hindi nila masikmura ang Hello Garci at kasama ng inyong lingkod sa pakikipaglaban sa mga katiwalian ng kasalukuyang administrasyon) tungkol kay Yasmin.
“I have known Yasmin Busran-Lao for more than a decade. We first met as civil society advocates in the Philippine peace movement. I headed a peace institute and several national-level peace networks with secretariats based in Manila, while she was and continues to be based in Marawi City in Mindanao, heading a Muslim women’s NGO and, I think, initially also serving on the faculty of the Mindanao State University. Almost at the same time that she became engaged in the peace movement, she also joined the national women’s organization PILIPINA, to which I belong and was a co-founder, and she came to head the organization’s chapter in Marawi. In 2000-2005, I joined government as a member of the Cabinet, initially heading the National Anti-Poverty Commission until September, 2003, and then as the Presidential Adviser on the Peace Process until my resignation from government in 2005. Throughout this period, Yas and I retained a close working and personal relationship, closely cooperating in advancing the peace and feminist agenda from our respective sides of the governance fence.
I consider Yas a truly outstanding champion for peace and women’s rights, particularly from the perspective of the Bangsamoro. Her work has been extraordinary in that it has combined both grassroots organizing and development work, on the one hand, with a high level of scholarship and public advocacy—both streams of her efforts contributing to both improving the conditions of communities, especially women and children, caught in the middle of armed conflict, and strengthening public awareness of the challenges confronting the search for peace in Mindanao as well as the rights of Filipino women under Islam.
I admire Yasmin for her clarity of vision and her courage in speaking out on issues, not only when they involve external sources of injustice and oppression but even when they reflect internal contradictions and challenge traditional powers and hierarchies within the Bangsamoro. She has demonstrated rigor and passion in advancing the causes of peace and feminism in national discourse, even as she has remained rooted in her community and island of origin. With the Al Mujadillah Development Foundation and the Nisa Ul-Haqq Fi Bangsamoro, which she founded with other Moro women, Yasmin has worked tirelessly and relentlessly, even through periods of personal trial and affliction, to bring about women’s empowerment, improved local and regional governance, civil society consensus-building and conflict mediation, and humanitarian assistance for families displaced by war in Central Mindanao.
She has been steadfast in her commitment to the cause of women, peace for her people, and the national welfare. I think the Philippines is badly in need of having someone like Yasmin Busran-Lao in the Senate.”
Unahin natin si Yasmin Busran – Lao, isa sa kandidato ni Sen. Benigno “Noynoy” Aquino at ni Sen. Mar Roxas ng partido Liberal sa pagka senador.
Ito ho ang liham ni dating Sec. Teresita “Ging” Quintos Deles (kasama ng Hyatt 10 na nagbitiw sa gabinete ni Madam Senyora Donya Gloria dahil hindi nila masikmura ang Hello Garci at kasama ng inyong lingkod sa pakikipaglaban sa mga katiwalian ng kasalukuyang administrasyon) tungkol kay Yasmin.
“I have known Yasmin Busran-Lao for more than a decade. We first met as civil society advocates in the Philippine peace movement. I headed a peace institute and several national-level peace networks with secretariats based in Manila, while she was and continues to be based in Marawi City in Mindanao, heading a Muslim women’s NGO and, I think, initially also serving on the faculty of the Mindanao State University. Almost at the same time that she became engaged in the peace movement, she also joined the national women’s organization PILIPINA, to which I belong and was a co-founder, and she came to head the organization’s chapter in Marawi. In 2000-2005, I joined government as a member of the Cabinet, initially heading the National Anti-Poverty Commission until September, 2003, and then as the Presidential Adviser on the Peace Process until my resignation from government in 2005. Throughout this period, Yas and I retained a close working and personal relationship, closely cooperating in advancing the peace and feminist agenda from our respective sides of the governance fence.
I consider Yas a truly outstanding champion for peace and women’s rights, particularly from the perspective of the Bangsamoro. Her work has been extraordinary in that it has combined both grassroots organizing and development work, on the one hand, with a high level of scholarship and public advocacy—both streams of her efforts contributing to both improving the conditions of communities, especially women and children, caught in the middle of armed conflict, and strengthening public awareness of the challenges confronting the search for peace in Mindanao as well as the rights of Filipino women under Islam.
I admire Yasmin for her clarity of vision and her courage in speaking out on issues, not only when they involve external sources of injustice and oppression but even when they reflect internal contradictions and challenge traditional powers and hierarchies within the Bangsamoro. She has demonstrated rigor and passion in advancing the causes of peace and feminism in national discourse, even as she has remained rooted in her community and island of origin. With the Al Mujadillah Development Foundation and the Nisa Ul-Haqq Fi Bangsamoro, which she founded with other Moro women, Yasmin has worked tirelessly and relentlessly, even through periods of personal trial and affliction, to bring about women’s empowerment, improved local and regional governance, civil society consensus-building and conflict mediation, and humanitarian assistance for families displaced by war in Central Mindanao.
She has been steadfast in her commitment to the cause of women, peace for her people, and the national welfare. I think the Philippines is badly in need of having someone like Yasmin Busran-Lao in the Senate.”
Subscribe to:
Posts (Atom)
Subscribe To
Posts
All Comments
Subscribe To
Posts
All Comments
Search This Blog