SOBRANG GAHAMAN

Sa oras ng kagipitan nakikita natin ang tapang at kabayanihan ng marami sa ating mga mamamayan.
Kasama riyan ang guwardiyang kitang kita sa video na tumalos na rumaragasang tubig upang iligtas ang isang babaeng nasa taas ng kotse. Inuna niya ang iba kaysa ang sarili.
Ang mga sundalo at iba pang mga rescue workers na kahit kamay lamang at lakas ng loob ang gamit upang matulungan ang mga kababayang biktima ng bagyo.
Mga negosyanteng naglabas ng mga pagkain, damit at iba pang kailangan upang ibigay sa mga kakaawa nating mga kababayan.
Mga pulitikong tahimik na tumutulong ngayon pero hindi humihingi ng coverage sa media at of course ang media na kahit na sariling pamilya nila ay nasa panganib ay patuloy na naghahatid ng impormasyon upang matulungan ang mga nasa balag ng kamatayan.
Sama rin natin ang mga media outfit at mga pribadong kumpanya na nauna pa mamigay ng relief goods sa mga nangangailangan.
Lahat sa inyo, maraming maraming salamat at panalangin namin ay dumami ang mga katulad niyo at pagpalain kayo at inyong mga anak at apo. Mabuhay kayo at dahil sa inyo proud ako na ako ay isang Pilipino.
Pero sa mga kawatan sa gobyerno na sa laki ng ninakaw ay nawalan ng pambili ng mga rubber boats, amphibian vehicles at iba pang mga pangangailangan sa rescue operations, sana ay gabain kayo.
Ganun din kay Madam Senyora Donya Gloria sampu ng inyong mga kasama na kayang maghapunan ng P1 milyong piso sa New York, P1 milyong pisong kainan sa Washington DC at iba pang mga luho na sana naipambili ng mga modernong gamit na magagamit sa pagligtas ng ating mga kababayan sa oras ng kalamidad.
Sa kay Madam Gloria pa rin na kesa ang kanyang sikat na Presidential Security Group ay bigyan ng misyon upang tumulong sa mga nasa taas pa ng mga bubong ay magpasikat sa telebisyon na akala mo ay may magagawa.
Sa mga pulitkong tumutulong raw pero iniimbita pa ang media para makunan o di kaya’y iaanunsyo pa ang pagtulong. Nakakasuka kayo.
Sa mga appointee ni Madam Gloria na hindi nakukuntento sa tongpats na 10% at nais ay gawing doble o triple ang halaga ng mga proyekto gaya ng NBN – ZTE, Macapagal Highway, Fertilizer Scam at kung ano ano pang anomalya kaya “bumubukol.”
Kayo ho ang may kasalanan sa pangyayaring ito kung saan mahigit sandaan sa kababayan natin ang namatay. Kayo rin ang may sala sa libo libong mga nasalanta at kayo rin ang mananagot sa bilyong pisong ari-ariang nasalanta.
Kung hindi sana kayo naging ganid, kahit paano nabawasan ang mga nasawa, napinsala at nasalanta.
Ganid kasi kayo at tandaan ninyo, darating ang araw na pagbabayaran niyo. Sana lang hindi anak niyo o apo niyo ang magdurusa sa pagiging gahaman niyo kung hindi kayo mismo.

FASTBREAK NA PROYEKTO AT SLOW MO NA BENEPISYO

Marami sa mga opisyal na itinalaga ni Madam Senyora Donya Gloria sa mga sensitibong posisyon sa gobyerno ay magbibitiw pagdating ng ika 30 ng Nobyembre dahil kakandidato sila sa iba’t ibang posisyon.
Kasama diyan ay si Defense Secretary Gilbert Teodoro na opisyal na kandidato ng Partido Lakas Kampi (Palaka) sa pagka Pangulo.
Iba naman ay nais tumakbong kongresista kani kanilang distrito, gobyerno sa kanilang probinsiya o alkaldo sa kanilang siyudad.
Lahat sila nagsasabing nais pa raw nilang magsilbi sa bayan. Sana lang pagsisilbi nga sa bayan ang nais nila at hindi nanghihinayang sa kikitain pa o di kaya’y nais manatili sa puwesto dahil masarap nga namang gumastos ng pera ng bayan.
Matindi pa nito, karamihan sa kanilang nagnanais tumakbo sa darating na halalan ay nais tayong gisahin sa sarili nating mantika. Tingnan niyo na lang ang mga proyekto nais nilang tapusin at i-fast break bago sila magbitiw sa tungkulin.
Mga proyektong hindi lang iilang milyon ang halaga kung hindi daan daang milyon o baka bilyon pa.
Tingnan niyo itong radio frequency identification na pakulo ng Land Transportation Office na magkakahalaga ng P350 kada sasakyan. Meron raw itong micro chip kung saan makakatulong raw ito sa takbo ng trapiko rito sa atin.
Hindi ko na ho kukuwentahin at kakapusin ang calculator ko. P350 kada sasakyan, ilan ba ang sasakyan dito sa atin. Bilyon kaibigan ang halaga nito at tayo ang papasan. Wow!!! Bago umalis, may malaking kita na magsisilbing puhunan sa kampanya.
Sabagay, kung matalo man, di hindi nagalaw ang dating ipon na kinita rin sa pagiging mataas na kawani ng gobyerno ni Madam Senyora Donya Gloria.
Sa Ninoy Aquino International Airport (NAIA) naman ay apurahan rin ang proyekto upang dagdagan ang security camera at iba pang kailangan para raw sa dagdag na seguridad ng paliparan.
Aba nuon pa man alam na nila ang mga pangangailangan so bakit inaapura ngayon. Sana hindi perotatakbo ring kongresista ang boss nila at kailangan rin ng campaign funds.
Siyanga pala, ang halaga nito ayon sa mga empleyado ng airport na natatakot lamang lumantad ay nagkakahalaga ng halos kalahating bilyong piso. Aba, malamang niyan pati lamok hindi na makapasok.
Ang dalawang nabanggit natin ay iilan lamang sa mga fast track project ng administrasyon itong. Mga proyektong alam naman nilang hindi matatapos sa panahon nila pero pinipilit nilang mai-award sa dahilang lubos na nakapagtataka.
******
Kung sa ibang ahensiya ay paspasan, sa GSIS naman ay lalong bumabagal pero hindi para sa bagong proyekto kung hindi sa benepisyo ng mga miyembro nila. Kakaawa ang mga retirado o ordinaryong kawani ng gobyerno na umaasa sa ahensiyang ito.
Iniipit ng husto ang pag-release ng mga benepisyo nila at pinababalik balik sila ng magagaling nilang opisyal ng GSIS na pinamumunuan ni Winston Garcia, ang kapatid ni Gov. Gwenn Garcia na numero unong kaalyado ni Madam Gloria.
Sana lang magtanda ang mga kawani ng gobyerno at gantihan niyo ang lahat ng kakampi ng administrasyong walang ginawa kung hindi pahirapan kayo.

PAGKAKAISA ANG KAILANGAN UPANG MAGAPI SI MADAM GLORIA

Anumang pagasang magkaisa ang oposisyon ay lalo ng lumabo sa pagsasama ni Sen. Benigno “Noynoy” Aquino at ni Sen. Manuel “Mar” Roxas sa dahilang iisa ang partido nila at sinarhan nila ng pinto ang iba pang mga tunay na oposisyon pero hindi miyembro ng Liberal party.
Hindi dapat kinopo ng partido Liberal ang dalawang pangunahing puwesto sa ating bayan. Paano nila mahihikayat ang iba pang nasa oposisyon na nais tumakbo bilang Pangulo gaya ni Sen. Francis “Chiz” Escudero at ni Sen. Loren Legarda, parehong taga Nationalist People’s Coalition, na magbigay kung puro Liberal na lamang ang siyang mamumuno.
Sa kanilang apat, si Sen. Escudero lamang ang mula sa unang araw ng pagtira ni Madam Senyora Donya Gloria sa Malakanyang ay nasa oposisyon. Si Sen. Noynoy, Mar at Loren ay pawang mga kasama ng grupong nagluklok sa puwesto kay Madam Gloria.
Silang tatlo ay lumipat lamang sa oposisyon nuong mabulgar ang Hello Garci pero hindi gumalaw nuong ibulgar ni Sen. Panfilo “Ping” Lacson ang Jose Pidal scandal.
Of course, maganda na natauhan sila at kahanga hanga naman ang ginawa nilang laban, kasama ni Sen. Escudero at ni Sen. Lacson at ng iba pang oposisyon, ang mga anomalyang kinasangkutan ng administrasyon.
Magkakasama rin silang nanawagan na magbitiw si Madam Gloria, maliban kay Sen. Manny Villar ng Nacionalista Party, kaya lagi nating sinasabing pekeng oposisyon ito.
Kaso dapat silang matuto sa pagkakamali nuong 2004 kung saan sinabotahe ang anumang paguusap ng yumaong Hari ng Pelikulang Pilipino na si Fernando Poe Jr. at si Sen. Lacson ng ilang mga nagpapanggap na oposisyon pero mga tauhan pala ni Madam Senyora Donya Gloria.
Isa sa kanila ay senador hanggang ngayon at kapiling na ng administrasyon samantalang ang isa pa ay kamag-anak ni Noynoy.
Sinuman sa Liberal party o adviser ni Sen. Noynoy at ni Sen. Mar na pilit solohin ang liderato ng bayan ay siyang sumasabotahe sa anumang pagasang magkaisa ng oposisyon at kumikita sa Malakanyang.
Parehong mga kalaban ni Madam Gloria ang mga nasa kampo ni Sen. Lacson at ni FPJ pero ang pagtakbo ng dalawa ang dahilan para makapandaya si Madam Gloria. Hanggang sa araw na ito ay patuloy ang pakikipaglaban ni Sen. Lacson at ng mga naniniwala sa kanya. Ganuon din ang mga naniniwalang taga sunod ni FPJ.
Masakit rin itong mga salita ng Liberal party na “tungkol ito sa matuwid laban sa baluktot. Tungkol ito sa tapat laban sa tiwali. Tungkol ito sa tama laban sa mali.”
Paano ngayon ang mga hindi miyembro ng Liberal party at sumusuporta lay Sen. Chiz at Sen. Loren, Mayor Jojo Binay at iba pang oposisyon leaders, nangangahulugan bang sila ay baluktot? Tiwali at Mali? Ang mga hanggang sa araw na ito ay nakikipagtunggali kay Madam Gloria ay masasama rin ba dahil hindi sila kasali sa koponan ng Liberal?
Paano ngayon ang mga taga sunod ni FPJ at ni Sen. Lacson na lahat hindi miyembro ng Liberal. Ano sila?
Hindi pa huli ang lahat, ilang buwan pa bago dumating ang eleksyon pero kailangang tandaan ng ating mga pinuno na upang magkaisa kailangang may magparaya at walang may monopolya sa pagmamahal sa bayan.

MADAM GLORIA AT MGA SEASON NG LAGIM

Sa mga pelikula ngayon ay uso ang iba ibang season. Kay Madam Senyora Donya Gloria ay ganuon din upang mapanatili nila ang poder at makaligtas sa paguusig ng sambayanan.
Sa season one, sinikap nilang baguhin ang ating saligang batas. Napurnada ito dahil sa pagmamanman ng sambayanan at ng mga magigiting nating mga senador na nagkaisang hindi sila papayag sa anumang planong pagbabago ng saligang batas habang nasa Malakanyang si Madam Gloria. Andiyan rin ang ilang pirasong minoryang kongresista na hindi tumigil sa paglaban sa anumang uri ng pagbabago ng konstitusyon.
Pasok tuloy ang season two na layunin naman ang maglagay ng kandidatong pekeng oposisyon upang makatuntong sa Malakanyang pero napurnada ito ng hindi tantanan ang pagbubulgar ng mga anomalyang kinasasangkutan ni Sen. Manny Villar. Si Sen. Panfilo “Ping” Lacson binulgar ang singit at tagang kalye na nasundan naman ng mga paglutang ng mga magsasakang ninakawan ng lupa ng pamilya ni Singit at Taga.
Binuko pa ang sikretong biyahe sa Spain ni Villar kung saan katatagpuin sana siya ni Madam Gloria at Senyor FG upang magsara ng usapan.
Dahil sa mga pagbubulgar na ito ay pilit tinatakpan ng mga corrupt at bayaran sa media si Villar pero alam nilang magigiba ito. Alam nila ang mga nakatago nilang baho ay umaalingasaw.
Kaya hirit ng Season 3 kung saan tatakbo bilang kandidato ng Partido Lakas Kampi (Palaka) si Defense Secretary Gilberto Teodoro. Kahit walang kapana-panalo ay pinagpipilitan nila.
Kailangan sa season 3 ng kandidato na pilit nilang paaangatin sa pamamagitan ng suporta ng mga kongresistang busog na busog sa pork barrel at mga gobernador na sagana sa pondo mula sa Malakanyang.
Sa season 3 bubuhos ang salapi at lahat ng pakulo ni Gibo upang tiyaking umangat siya sa surveys. Kasama rito ang mga ads at iba pang pagpapabida upang ipakita na mahusay siya.
Magpapangabot ang season 2 at 3 dahil titingnan nila kung sino kay Manny at Gibo ang mas madaling ipandaya. Preparasyon ito para sa season 4 kung saan papasok naman ang kontrabidang 80,000.
Papasok sa season 4 ang automation ng eleksyon kung saan ang 80,000 (counting machines) na gagamitin sa halalan ay sisingitan ng mga “sleeping Garci.” Mga computer programs ho ito na siyang magbabawas ng kahit 10 boto kanila Sen. Chiz Escudero o Sen. Noynoy Aquino at magdadagdag naman ng kahit tig sasampung boto sa bawa’t makina para kay Teodoro at Villar.
Tandaan natin na bugbog sa anomalya ang pagbibigay ng kontrata sa kumpanyang gagawa ng pagbibilang ng resulta ng eleksyon pero sinangayunan pa rin ng Korte Suprema na tadtad ng mga tinalaga ni Madam Gloria.
Komo computerized na ito, ni hindi natin makikita ang bilangan at walang protesta kahit sa presinto. Sabi nga nila, sa presinto ka nalang magreklamo pero kanila naman ang mga pulis patola na saksakan ng corrupt.
Ngayon kung sobrang laki talaga ang lamang ni Sen. Chiz o ni Sen. Noynoy at hindi ubra ang pasampu sampung bawas dagdag, ang final season – magloloko ang mga computers kaya walang resulta
Kung walang resulta at walang mapoproklama di hindi bababa si Madam Gloria. Tapos ang season at patuloy ang Season ng Lagim.

KATOTOHANAN ANG MAHALAGA

Pinakamainit ang usapan tungkol sa privilege speech ni Sen. Panfilo “Ping” Lacson nuong Lunes ng hapon laban kay dating Pangulo Joseph “Erap” Estrada.
Particular na tinuro ni Lacson si Erap sa pagkakasangkot sa jueteng, smuggling ng manok at bigas.
Iba iba ang mga reaksyon ng mga kababayan natin. May mga nagagalit kay Sen. Ping at may mga humahanga naman lalo.
Ang mga kaalyado naman ni dating Pangulong Erap galit na galit pero karamihan ay tinatanong kung bakit ngayon lamang ito nilabas ni Sen. Lacson. Kinukuwestiyon ang motibo ni Sen. Lacson sa paglalahad ng sabi nila ay mga lumang isyu.
Mga kababayan, ang mahalaga, pinaka importante ay malaman natin ang katotohanan. Hindi ganuon kahalaga ang isyu kung bakit ngayon lamang nilabas at ano ang motibo, importante ay katotohanan.
Tandaan nating lahat, kailangan natin ng katotohanan lalo na tungkol sa buhay ng ating mga pinuno, lalo na mga lider na nais mamuno sa ating bayan sa 2010.
Katotohanan ang ating kailangan.
******
Katotohanan rin lamang at anomaly ang pinaguusapan, bakit hanggang sa araw na ito ay ayaw ilabas ni Sen. Richard “Dick” Gordon ang resulta ng imbistigasyon ng senado tungkol sa $330 million dollars ZTE – NBN deal.
Ano pa ba ang hinihintay niya? Nagsalita na si Joey de Venecia, kumanta na si Jun Lozada, bumirit na rin si Dante Madriaga tungkol sa overpriced na proyektong ito.
Imposible namang magsalita si Romulo Neri na biglang ginamit ang kanyang executive privilege so bakit hindi pa ilabas ni Sen. Gordon.
Ano ba ang hinihintay niya? Hindi naman siguro totoo na may kailangan kayo sa Malakanyang at ang report dito ay maaari niyo pang baguhin depende sa pagbibigyan kayo o hindi.
******
Nananawagan tayo sa iba’t ibang samahan ng mga manggagawa sa iba’t ibang ahensiya at opisina ng gobyerno na magmatyag ng husto ngayong lumalapit na ang May, 2010.
Maraming mga proyekto ang pinapaspasan at inaapura na nagkakahalaga ng daan daang milyong piso.
Karamihan dito ay mga fastbreak ang ginagawa ng mga namumuno ng opisina na nais tumakbo sa darating na halalan kung saan nangangailangan sila ng malaking halaga.
Iba naman ay mistulang kumukuha ng baon dahil bilang na nga naman ang araw nila sa gobyerno.
Sa mga opisyal ng mga union at iba pang mga kawani ng gobyerno, ilantad niyo sana ang mga last minute miracle na ito.
Sa mga career officials naman, sana huwag kayong pagagamit sa mga taong ito at kayo ang maiiwang makakasuhan. Alam niyo naman sa atin, ang tunay na kumita ay nakakatakas at nagiging mayor, kongresman at senador pa samantalang ang ordinaryong kawani ang siyang nakukulong.
Huwag pirma ng pirma.

PRIVELEGE SPEECH OF SENATOR PANFILO LACSON

14 September 2009



In Greek drama, masks were useful devices that allow the actor to play
several different characters.

In the Philippine political drama, nothing much differs.

Mr. President, distinguished colleagues. Today, I rise on a matter of
personal and collective privilege.

The great American writer Elbert Green Hubbard once wrote:

If you work for a man, in heaven’s name work for him.... If you must
vilify, condemn, and eternally disparage, resign your position, and
when you are OUTSIDE, DAMN TO YOUR HEART’S CONTENT, but as long as you
are part of the institution do not condemn it. If you do that, you are
loosening the tendrils that are holding you to that institution, and
at the first high wind that comes along, you will be uprooted and
blown away, and will probably never know the reason why.

I hope you will understand why it has taken me this long to unburden
myself of the truth I carry.

Having once been a professional soldier trained in the tradition and
practice of institutional and even personal loyalty, only the higher
interest of nation and people, and the highest call of conscience,
impel me to speak out.

Mr. President, you, more than any of us in this hall, understand what I mean.

When you went through the gut-wrenching crucible of mutiny against
your commander-in-chief on February 22, 1986, you had to choose
between loyalty to person against loyalty to the higher interest of
nation and people.

Jose Ejercito, or Joseph Estrada, also known as Jose Velarde, former
president of the Republic of the Philippines and the first and only
head of state of this country to be impeached by Congress was elected
in 1998 with the highest number of votes cast by the Filipino people
ever.

He also won by the biggest margin ever, over his closest opponent,
Jose de Venecia Jr.

His campaign slogan –Erap para sa Mahirap – was a masterpiece, almost
a stroke of genius.

Before he ran for the presidency, I worked with him closely as head of
an anti-crime task force of the defunct Presidential Anti-Crime
Commission formed by then President Fidel Valdez Ramos to combat the
kidnapping scourge that was gripping the country.

Foreign investors were avoiding us, while local businessmen,
especially the ethnic Chinese, were transferring elsewhere.

It was one big security and even economic threat that faced the newly
elected president in 1992.

I joined then Vice President Estrada on August 4, 1992, after a
short-lived stint as provincial director of Laguna in the Southern
Tagalog region.

I gladly accepted the offer to join PACC since I was not happy anyway
with my Laguna assignment.

I was consistently at loggerheads with most of the local elective
officials when I waged a no-nonsense, uncompromising battle against
the illegal numbers game, jueteng, in that jurisdiction.

Needless to say, those officials who were on the take from jueteng
operators hated my guts and wanted me out of the province at first
opportunity.

At the PACC, and it is a matter of public record, we scored high in
our anti-crime efforts. In less than a year, we brought down an
alarmingly high incidence of kidnap-for-ransom cases to zero.

Literally, zero.

This was highlighted by the neutralization of the dreaded Red Scorpion
Group on February 17, 1993.

Modesty aside, but without mental reservation, I can dare say our
performance helped chart Mr. Estrada’s road to the presidency.

More than a couple of years before the May 1998 presidential
elections, he was virtually a president-in-waiting.

Mr. Estrada impressed me with the way he handled his subordinates. He
personally took care of our needs, always mindful of our safety and
security.

He also managed to personally thank and commend all the operatives for
a good day’s work, even giving incentives after big accomplishments

It was his personal recommendation to then President Ramos that earned
me my first star rank in 1994, way ahead of my peers and even senior
officers in the Philippine National Police.

During our private conversations, he would tell me:

“Alam mo Ping, kung matitigil lang ang katiwalian sa ating bansa,
siguradong maiaangat natin mula sa kahirapan ang karamihan ng ating
mga kababayan. Napakalaki kasi ang nawawala sa budget dahil sa
‘corruption’, kaya hindi tayo makaahon sa hirap.”

Having been born to poor parents myself, he struck me as the man our
country needed to lead our people.

Needless to say, I was impressed.

I would tell my men and as many people I could reach, “Kung mahal
natin ang ating bansa, si Erap ang dapat nating maging susunod na
presidente at wala nang iba.”

I put those words into action during the presidential campaign in 1998.

Under pain of being accused of electioneering, I mustered all the men
I had worked with in the Philippine National Police and the Armed
Forces of the Philippines to mount an organized strategic effort to
thwart election fraud as that could be the only way to prevent Mr.
Estrada’s victory in the 1998 presidential election.

My men and I went around the whole country - Luzon, Visayas and
Mindanao, talked to as many field commanders and chiefs of police, so
that they would not allow themselves to be used as instruments to
cheat Mr Estrada out of sure victory.

In one of our visits in Mindanao, I met with then Southcom Chief Lt.
Gen. Joselin Nazareno.

I brought him to Vice President Estrada to make his personal
commitment to guard the votes in Mindanao and made Mr Estrada promise
to consider him as the next AFP Chief of Staff when he becomes
president.

He did not just promise to consider. He committed the post to Gen. Nazareno.

So Erap became president, all right.

After his victory in May 1998, he started making announcements for
possible appointments to key positions in his government.

One not-so-fine afternoon, he summoned me to his Polk St. Greenhills
residence and asked if he could appoint another ranking general as AFP
Chief of Staff, instead of Gen. Nazareno.

I told him, that was his prerogative as incoming commander-in-chief,
but firmly reminded him that a promise was made to Gen. Nazareno.

His sudden amnesia got me to start thinking, “something could be wrong
with the character of this man.”

This thought came again sometime in early June of 1998.

He called me to talk about what I thought would be my possible
appointment as Chief, PNP.

Instead, he expressed his thoughts on jueteng and how he intended to
deal with it during his presidency.

He said: “Ping, iniisip ko, pagbigyan na lang natin itong jueteng.
Alam mo, ang mga governors at mayors, lalo na ‘yung mga tumulong sa
akin sa eleksyon, wala sila ng katulad sa President’s social fund na
galing sa Pagcor. Marami silang gastusin at sa jueteng lang nila
pwedeng kunin ang pera.”

Shocked and surprised, I retorted, “Sir, ilegal ‘yan. Saka presidente
na kayo. Dapat huwag na kayong makialam sa jueteng. Larong lupa pati
iyan. Sasabog kayo diyan at masisira tayo pareho.

Visibly dismayed and irritated, he said, “Sige, saka na lang tayo mag-usap.”

He walked me to the main door of his house and used another tack:
“Saka, Ping, ‘yung mga tao natin dati sa task force, gusto ko rin
silang bigyan ng monthly allowance.”

To which I quickly replied: “Sir, ang mga tao natin, kami lahat,
mababaw lang ang kaligayahan namin. Kahit additional subsistence
allowance lang, happy na kami.”

Hiding his irritation, he gave me a quick and curt goodbye.

Finally on November 16, 1999, I was appointed Chief, PNP. But only
after persistent second thoughts from the appointing authority.

On November 15 of the same year, I received a call from his cohort,
Mr. Jaime Dichavez, who was, at that time, with Mr. Estrada in
Tagaytay Highlands in Cavite.

Mr. Dichavez told me I was to be informed of my appointment as Chief, PNP.

It did not turn out to be that simple.

In the living room of the Tagaytay resthouse, he told me very
seriously: “Ping, dapat pagbigyan natin ang operation ng jueteng.
Maraming umaasa diyan.”

“Eto na naman kami,” I said to myself.

By that time, I had realized jueteng had always been the deal breaker
in getting my impending appointment and must be the reason why I was
not appointed in June of 1998.

Maintaining my immovable position that I cannot, as we must not,
tolerate anything that is illegal, he asked, “Sino ba ang mas senior
sa inyo ni Wycoco?” (referring to the late NBI director, Reynaldo
Wycoco), to which I answered, “Kung seniority sir sa PMA (Philippine
Military Academy), siya, dahil una siyang nag-graduate. Pero ngayon,
pareho lang kaming 2-star general, sir.”

He did not appoint me right there, instead instructed me to follow his
convoy back to Malacañang in Metro Manila.

It was in Malacañang, that same evening, that he finally informed me
of my appointment to the position, but not without his “huling hirit
sa jueteng.”

It was also during that conversation when I told him I was aware of
the monthly P5 Million “S.O.P.” being given by Gov. Chavit Singson to
the Chief, PNP as part of an organized payola, and that I was waiving
it, therefore would not accept it.

Three or four months after my assumption of office, I learned that Mr.
Estrada asked Gov. Singson to remit to him retroactively the monies
intended for the Chief, PNP.

He told Gov. Singson: “Gov, baka akala mo, hindi ko alam na hindi
kinukuha ng bagong Chief,PNP ang para sa kanya. Ibigay mo rin sa akin
‘yan.”

After all the internal reforms that I instituted in the PNP were in
place, including my “no-take policy, anti-kotong campaign, 34-inch
maximum waistline, strong anti-crime and anti-drugs campaign, proper
allocation and downloading of funds, and logistics to front-line
units, I started training my guns on the illegal numbers game –
jueteng.

It was a no-nonsense, no-matter-who-gets-hurt kind of a campaign.

I thought if I was hard on lowly policemen who stopped mulcting P100
or P200 from vegetable dealers and hapless taxi cab and jeepney
drivers out of deference to my no-take policy, I should be as hard, if
not harder, against my regional and provincial directors who were
raking in millions of pesos from gambling operators.

This was when my life started to become miserable.

The general public, even most of my distinguished colleagues in this
hall, may not be aware of this, but it was common knowledge in
Malacañang as well as in Camp Crame at that time, that for the most
part of the second half of the year 2000, I was not welcome in the
palace due to my differences with then President Estrada over the
issue of jueteng.

Mr. Estrada had unofficially declared me persona non grata in the
palace grounds.

I was practically in the doghouse for an unusually extended period of
time. Mr. Estrada would not talk to me.

He was dealing directly with my subordinate officers, both at the
PAOCTF and the PNP, which I both headed in concurrent capacity.

I could not even report to him about major incidents like the bombings
in Mindanao because he was no longer answering my calls, which he used
to do, and in earnest.

“Anak ng jueteng na buhay ito!” I would tell my close friends.

Jueteng became a sore point between me and Mr. Estrada. I made it
clear that I would stick to my “no-take policy” and I continued to
issue stern warnings to my regional and provincial directors that if
they tolerate jueteng operations in their areas of responsibility,
they would be removed and subjected to harsh disciplinary action.

At least one regional director who had direct and strong connections
with Mr Estrada was defiant.

When I confronted him, he said, “Napagalitan ako ni presidente nang
simulan ko ang kampanya laban sa jueteng dito. Sino ba ang susundin
ko, Chief, PNP o ang Commander-in-Chief?”

I was successful in instituting reforms in the PNP because Mr. Estrada
gave me full authority which I asked in the first place when I got
appointed to the post.

But because of jueteng, Mr Estrada, issued a written memorandum to
then Secretary of Interior and Local Government Alfredo Lim,
effectively taking away from me the authority to appoint and remove
police officials down to provincial director level.

“Hindi nga talaga mahina ang ulo ng presidenteng ito,” I told myself.
By removing that authority, I could no longer discipline my officers,
I would fail in my anti-gambling operations and worse, I would
definitely fail in my mission.

Resigning my position crossed my mind then. I spent many sleepless
nights agonizing over my situation.

In one of our Cluster E Cabinet meetings held in the office of the
DFA, then AFP Chief of Staff Gen Angelo Reyes took pity on me and gave
his advice, “Pare, Commander-in-Chief natin ‘yan. Pagbigyan mo na muna
ngayon at saka ninyo na lang pag-usapan ang problema ninyo ni
Presidente.”

I answered him, “Sir, question de prinsipyo ito. Ako ang nasa tama sa
labang ito. Tanggalin na lang n’ya ako, pero hindi ako bibigay dito.”

I found out later that indeed Mr. Estrada had started gathering legal
basis to justify my relief.

On hindsight, people close to Mr. Estrada and this representation
would say as an afterthought - EDSA 2 could not have happened had Mr
Estrada listened to General Lacson’s consistent advice on jueteng.
Simple.

But on the other hand, EDSA 2 would not have happened if I went along
with Mr. Estrada and Gov. Singson and altogether tolerated jueteng
operations.

Why?

Bingo 2-Ball would not have been conceived to legalize jueteng.

We all know that it was during its implementation that there was a
misunderstanding and falling out between Mr. Estrada and Chavit
Singson.

Mr. Estrada realized that I would not waver on my stand against
jueteng and thought that by legalizing it, I would not have any more
reason to conduct raids and operations.

Jueteng is just one illustrative insight into the character of Mr.
Estrada as a government official, and as President of the country.
There were other sinister behavioral patterns that must be told to the
Filipino people.

Sa likod ng isang maka-mahirap na Joseph Estrada na mahal na mahal ng
masa, ay maraming transaksyon na may kasamang pang-aabuso, gamit ang
kapangyarihang kaagapay ng pagiging pangulo ng bansa, upang magkamal
ng maraming salapi para sa sariling kapakanan.


In August 1998, in the early part of Mr. Estrada’s abbreviated
presidency, Mr. Alfonso Yuchengco was pressured to sign conveyance of
his 7.75% PTIC (Philippine Telecommunications Investment Corporation)
holdings, equivalent to 18,720 shares to Metro Pacific, represented by
Manuel V. Pangilinan.

These PTIC holdings correspond to 2,017,650 PLDT common shares.

Mr. Yuchengco, I also learned later, was pressed to sign a waiver of
his right of first refusal over the PTIC shares of the Cojuangco-Meer
group.

It was only after the passage of many years that I was to learn that
Mr. Estrada, barely two months in office then, used the PNP to harass
Mr. Yuchengco’s son, Tito, with threat of arrest on some trumped-up
drug charges to force his father, Mr. Yuchengco to sell.

This harassment of the young man was accomplished through deliberate
and obvious physical surveillance.

“Napag-alaman ko na matagal tagal ding may kimkim na galit daw sa akin
ang pamilyang Yuchengco sa dahilang ang pagkaalam nila ay sa akin
iniutos ni Mr Estrada ang panggigipit sa kanila upang mapwersang
magbenta ng kanilang pag-aaring shares of stocks ng PLDT.

Sa inyo, Ginoong Pangulo ng Senado, mga pinagpipitaganan kong
kasamahan at sampu ng pamilya Yuchengco -- wala po akong kamalay-malay
sa pangyayaring iyan.

At kung halimbawa mang sa akin iniutos ni Mr Estrada ang gawaing iyon,
ay siguradong hindi ko po susundin.”

The bigger and more important question remains - “What was the deal in
pesos and centavos between Mr Estrada and Mr Pangilinan, if any?”

Or, should we rather ask, “How much was involved?”

Sa larangan naman ng smuggling sa Customs at sa iba pang lugar ay
hindi rin masusukat ang kakayahan ni Mr. Estrada.

When Mr. Estrada transferred the mission of going after smugglers from
the late Lt Gen. Jose Calimlim’s unit in PSG to the PAOCTF, he gave me
the mandate to go hammer and tongs against smugglers.

Yet one morning, I received a call from Mr. Estrada. “May mga tao ka
raw na nangha-harass sa Customs,” he said with a low tone.

After checking with my officers, I replied, “Wala sila sir sa loob ng
Customs zone kaya imposibleng makapang-harass sila doon. Nandun sila
sa labas, malapit sa Manila Hotel at may inaabangan na ilulusot na
shipments ng dressed chicken parts from China and the US.”

He bellowed, “Basta i-pull out mo!”

A few days later in a light conversation on the topic of smuggling,
inside his office in Malacañang, I told Mr. Estrada, “Alam mo sir,
dalawampung 40-foot containers sana ng dressed chickens ang nahuli
natin kung hindi mo iniutos i-pull out ang mga tao natin.”

With a mocking voice, he said, “Sana hindi kayo nag-pull out.”

Akala ko, nang bigyan ako ng kautusang lipulin ang mga smugglers sa
pier, totoong-totoo at seryoso. Ako namang si gago, trabaho lang ng
trabaho. ‘Yun pala, moro-moro.

May dalawang mukha nga ba ang sining? O, sa likod ng putting tabing ay
ibang itsura ng mukha ang nakatago?

Pagkatapos ng manok na galing sa Tsina at Amerika, dumako naman tayo
sa bigas na tanim ng Vietcong.

Sometime in August 2000, when Mr. Estrada was hardly talking to me, on
account of my hard-headedness on the issue of jueteng, he was giving a
direct order to one of my subordinate officers in PAOCTF to release a
shipload of smuggled rice that was apprehended somewhere in the
Cebu-Bohol area.

The PAOCTF officer was with me in Cebu during that time, and he was
relaying to me the President’s order.

I did not bother to find out anymore if the officer complied or not
with Mr. Estrada’s order.

I thought I should not interfere with a direct order coming from the
President to a subordinate officer because in doing so I felt that it
would add insult to injury upon myself.

Sadly, because we never punish smugglers, the same people who
sabotaged our economy during the Estrada regime are the same saboteurs
in bed with the present dispensation.

Walang nagbago, lalo lang lumaki ang komisyon at lagayan.

In an effort to defend himself from accusations that he may have been
involved in the Dacer-Corbito double murder case, he has consistently
asserted that he never dealt with officials other than the heads of
agencies.

Yet, on so many occasions, and I have personal knowledge on this,
during his presidency, he was giving direct orders and instructions
deep into the layers of the entire government bureaucracy, the PNP and
the PAOCTF included.

And those who have worked with him in Malacañang know whereof I speak.

Mr. Estrada had the temerity to issue a press statement that I was the
one who knew and in fact supervised what former police officer Cezar
Mancao had testified in court as “Operation or Oplan Delta”, allegedly
a special operations plan designed to neutralize Salvador “Bubby”
Dacer.

Mabuti pa si Mr. Estrada, alam niyang may “Oplan Delta.” Ako, sa mga
pahayagan at kamakailan ko lamang narinig at nalaman na mayroon palang
“Oplan Delta.”

Sa halip na i-depensa na lang niya ang sarili niya, bakit siya
kailangang magturo ng iba?

Mr. President, distinguished colleagues, maraming bagay-bagay na sa
abot ng aking natuklasan, matapos ang aking sariling pagsasaliksik at
pag-iimbestiga hindi lamang sa usaping ito kundi pati ibang kasong
maaring kinasangkutan ni Ginoong Estrada ang nais kong ibahagi sa
kapulungang ito.

Marami din akong gustong itanong kay Mr. Estrada:

1. Sino ang inutusan mo para i-harass at gipitin ang pamilya ni Al Yuchengco?

2. Sino ang tumawag sa iyo para utusan ako na i-pull out ang mga tao
kong nakaabang na hulihin ang smuggled chicken parts?

3. Kaninong shipment ng smuggled rice ang ipina-release mo sa Cebu?

4. At higit sa lahat, anu-ano pa ang mga iniutos mo sa ating mga
dating tauhan sa PAOCTF na lingid sa aking kaalaman?

But for now and today, I will limit the subject of my privilege speech
to the issues I mentioned.

Mr. President, distinguished colleagues, with your indulgence, please
allow me to take the floor once again on Monday next week.

For former President Joseph Ejercito-Estrada, there is no corruption
if it does not involve government funds.

Therefore, following his flawed logic, it is not corruption to accept
bribes - from jueteng and some shady deals that involve using the
power and influence of the presidency.

He has not heard of ‘conflict of interest’ nor taking advantage of
one’s position to amass wealth.

He has not changed that loose definition of corruption.

In media interviews and in his conversations with friends and
associates, he maintains that he had not done anything wrong since all
his transactions while he was president did not involve government
funds.

Now he is presenting himself again to the Filipino people, for one
more chance at the presidency.

At this juncture of our history, after suffering eight years of
unmitigated corruption under the regime which succeeded the Estrada
presidency, I would be remiss in my sworn duties as an elected member
of the Senate, as a nationally elected official of the land, if I did
not unburden myself of my insights into the character of Mr. Estrada.

Marahil may mga magsasabi na sa mga binigkas ko ngayon ay hindi ako
marunong tumanaw ng utang na loob, lalo na sa pangulong siyang
naghirang sa akin.

Ngunit hindi naman din matatawaran ang naibahagi kong tulong, sampu ng
aking mga tauhan, sa kanyang katanyagan nung siya ay nanunungkulang
bise-presidente at bilang Chairman ng Presidential Anti-Crime
Commission.

Ang mas mahalaga ay pairalin ang marapat at matuwid.

At lalong mahalaga na gawing kataas-taasang adhikain ang kapakanan at
kinabukasan ng mamamayang Pilipino.

God save the Philippines from Joseph Ejercito alias Joseph Estrada.

*****


--
Office of Sen. Panfilo M. Lacson
Web: http://www.pinglacson.net
Blog: http://pinglacson.blogspot.com
Text: 0917-510-PING (0917-5107464)

KATANUNGANG KAILANGAN NG KASAGUTAN

Ilalathala ho natin ng buo ang statement ng Former Senior Government Officials (FSGO) kung saan miyembro tayo. Statement ho ng FSGO nung Miyerkules at tungkol sa NBN – ZTE scandal kung saan ang presyong $130 million dollars ay tinawaran pataas ng administrasyon kaya umabot ng $330 million dollars nang magpirmahan sa China at sinaksihan pa ni Madam Senyora Donya Gloria.
“Sa ika 40 araw ng kamatayan ni President Cory Aquino, alalahanin na isa sa pinahuling laban niya ang paghanap sa katotohanan tungkol sa NBN – ZTE controversy. Ang iskandalong nilikha ng FSGO ay siya ring naging dahilan sa pagbubuklod buklod ng mga dating matataas na opisyal ng gobyerno mula pa nuong panahon ng yumaong Pangulo Diosdado Macapagal.
Nais namin siguruhin na ang pinaglaban ni Cory – ang tukuyin ang responsibilidad sa isang lantarang pang aabuso ng kapangyarihan ng kasalukuyang administrasyon ay hindi malimot.
Pagkatapos ng mahabang panahon ng pag iimbistiga ng Senado at Ombudsman, kasama na ng mga televised na hearing, kesa magkaroon ng kasagutan ay lalong dumami ang mga katanungang bumabalot sa isyung ito. Dahil diyan, tumindi ang paniwala at paningin ng publiko na mas matindi ang pagtatakip at panatilihing lihim ang katotohanan.
Sa isang liham na pinadala ni Ginoong Jun Lozada sa internet, tinanong niya ang mga sumusunod na katanungan:
1. Kung hindi dahil kay GMA at FG bakit yung office of the Executive Secretary ang nag-utos kay (Environment and Natural Resources Secretary) Lito Atienza na kailangan akong umalis?
2. Kung hindi dahil kay GMA at kay FG bakit kumilos ang PSG (Presidential Security Group) at sina (NAIA Asst. General Manager) Angel Atutubo na dukutin ako sa airport?
3. Kung hindi dahil kay GMA at FG bakit ako tatawagan ni (Lito) Atienza upang sabihin na maghintay lang ako at kakausapin lang niya si Ma’am at si (Executive Secretary) Eduardo Ermita?
4. Kung hindi dahil kay GMA at FG bakit hangang ngayon sa records ng Bureau of Immigration ako ay wala pa sa Pilipinas?
5. Kung hindi dahil kay GMA at FG bakit dalawang araw na ako binigay sa pulis ay sinasabi pa rin ng dating Chief PNP na si (Avelino) Razon na hindi niya alam kung nasaan ako?
6. Kung hindi dahil kay GMA at FG bakit pumunta sa akin si Mike Defensor at sasabihing nasasaktan na si Ma’am?
7. Kung hindi dahil kay GMA at FG bakit ako padadalhan ni (Deputy Executive Secretary) Manny Gait eng kalahating mmilyong piso?
8. Kung hindi dahil kay GMA at FG bakit ako pinag-fax ng sulat ko sa opisina ni (Presidential Assistant for Special Concerns) Medy Poblador?
9. Kung hindi dahil kay GMA at FG bakit kailangan pa ni (Former NEDA Director General at kasalukuyang SSS President) Romulo Neri ng executive privilege na pinagtibay pa ng Korte Suprema?
10. Kung hindi dahil kay GMA at FG bakit ang mga kaso laban sa akin ay patong patong samantalang yung iisang kasong sinampa ko sa kanila ay nasa preliminary investigation pa rin mahigit isang taon na ang nakaraan?
Lahat tayo ay nararapat humingi ng kasagutan sa mga katanungan ni Ginoong Lozada.
Inabsuwelto na ng Ombudsman si GMA at FG, susunod rin ba ang Senado?”

SI SIR AT SI SENATOR

Kauupo pa lamang ni Justice Secretary Agnes Devanadera ay nakatanggap ng tawag ng tawag ruon na galing kay Sir. Nasa kalagitnaan ng isang meeting na super important ng matanggap ang tawag ni Sir at tarantang tarantang sumagot si Secretary Agnes.
Pagkakita ng pangalan sa cell phone, sagot agad si Devanadera at kahit hindi kaharap si Sir ay tumayo pa ng tuwid habang ang mga ka meeting naman ay nagtataka at sino kaya itong tumawag sa boss nila na nagpapastand on attention pa.
Mahaba haba rin ang usapan nila, mga 20 minutos ayon sa ating source. Nilapag ni Devanadera ang kanyang cell phone at pagupong upo ay tinanong agad ang mga tauhan sa DOJ na kanyang ka meeting kung ano ang development sa Dacer – Corbito slay.
Ayon sa isa pa nating source na nasa naturang meeting ay wala sa agenda ang Dacer - Corbito case kaya at ang tawag lamang na galing kay Sir ang obvious na dahilan bakit ito ang biglang pinagusapan.
Nagbigay ng instruction si Devanadera na tutukan ang naturang kaso at binilinan pa sila na kailangang magbigay sa kanya ng regular report sa kaso at ito ay gawing highest priority.
Lalong naging curious ang staff ng mapadalas ang mga tawag ni Sir. Minsan nga raw ay nasa kalagitnaan ng isang malaking conference ng biglang tumawag muli si Sir at ang attitude ni Devanadera ay parehong pareho, kahit hindi kaharap ay biglang tumatayo pa at nagbibigay galang.
Madalas lang na sagot ay “Yes Sir” paulit ulit at tuwing matatapos ang pakikipagusap ay mauuwi ang usapan sa Dacer – Corbito. Duon mapupunta ang meeting at maraming follow up hihingiin agad.
Naghihinala sila sino si Sir pero lalo silang napa bilib ng minsang may tumawag uli habang nag meemeeting sila at sagot naman ni Ma’am ay “Yes Senator.”
Gaya ni Sir, napapadalas ang tawag ni Senator at pareho rin ang mga action ni Devanadera tuwing makakatanggap ng tawag sa dalawa. Magtatanong siya tungkol sa Dacer – Corbito case at hihingi ng developments.
Sino ba si Sir at Senator, tanong ng marami sa DOJ? Bakit ba tuwing makakausap sila ay mapupunta ang usapan sa Dacer – Corbito?
At bakit ba ang hirit ngayon ng isa sa mga super lapit na tauhan ni Devanadera ay idiin si Senador Panfilo “Ping” Lacson upang makaganti si Sir at si Senador.
Sinabi rin nitong super lapit na bata ni Devanadera na wala raw problema sa gastos dahil nagkasundo na si Sir at si Senator ultimo sino ang gagastos at magtutustos sa mga “testigo” gagawing mga juke box, ibig sabihin kung babayaran lang ay kakantahin ang nais nila.
Marahil tinatanong niya kung sino si Sir at si Senator? Well isang clue ay si Sir ay siyempre mataas kay Sec. Devanadera o di kaya’y pinagkakautangan niya ng loob sa puwesto niya. Si Sir ay matindi rin ang galit kay Sen. Lacson dahil ayaw nitong tumigil sa kabubunyag ng mga anomalyang kinasasangkutan niya.
Si Senator naman, parang si Sir, matindi ang galit kay Senator Lacson dahil binulgar ang kalokohan niya. O gets niyo na, text kayo ng sagot niyo ha at tingnan natin kung tama kayo.

KA ERDY MANALO

Nung Lunes ng umaga ay nabalitaan natin na pumanaw si Ka Erdy Manalo, ang Punong Tagapamahala ng Iglesia ni Cristo. Isang balitang nakakalungkot kahit po sa akin na hindi nila miyembro pero lubos na tagahanga ng kanyang istilo ng pamumuno at pamumuhay.
Agad agad tinawagan natin ang ilang kaibigang miyembro ng INC, mga kaibigang super lapit na parang mga kapatid at ang kanilang pagiyak at sobrang lungkot na pagsagot ng telepono ay nangahulugan na totoo ang balita.
Umiiyak ang lahat ng INC na makausap natin. Lahat sila sobra sobra ang pagmamahal kay Ka Erdy.
Pagmamahal na kanilang tinutumbasan dahil nakita nila kung paano sila minahal ni Ka Erdy na mas nakilala ko ho nuon bilang si Sir.
Naging komentarista po ako ng DZEC, ang AM radio station ng INC, ng ilang taon at duon nakita ko ho ang dahilan bakit nila ganuon siya ka mahal at isa rito ay ang Ka Erdy at pamilya ang perfect example ng kasabihang leading by example.
Nakikita ko ho at naririnig sa lahat ng mga nasa DZEC at Net 25 ang sistema ni Ka Erdy at ng buong pamunuan ng Iglesia ni Cristo.
Ilang beses ko hong personal na nakita ang ilan sa anak ni Ka Erdy na pumasyal sa opisina na nakasakay sa isang ordinaryong Toyota Revo. Simpleng manumit, maayos makipagusap at higit ay wala ni konting kayabangan sa katawan.
Walang luho ang sinuman sa pamilya ni Ka Erdy at dahil diyan ultimo mga ministro nila, matataas o mababa, nakaassign sa magandang kapilya o hindi, ay simple rin at isa ang tiyak ko hindi mahilig kumain sa Le Cirque (restaurant sa US kung saan umubos si Madam Senyora Donya Gloria at mga kasama ng P1 milyong piso isang gabi).
Alam ko rin ho na walang palakasan sa kanila dahil personal ko hong kilala o nakakausap ang ilan sa mga ministro na nagawaran ng disciplinary action. Lahat sila tanggap nila ang kanilang parusa dahil alam nilang may sala sila. Pero kapalit ng parusa ay pusong maawain sa oras ng pangangailangan.
Kahit malapit kay Ka Erdy basta may kasalanan ay napaparusahan. Iba ho nadedemote o di kaya’y pinatatapon sa probinsiya.
Ang mga miyembro, mayaman o mahirap, sikat o hindi ay maaaring lumiham sa kanya. Wala ni isa man sa nakapaligid sa kanya ang magtatangkang harangin ang mga liham na ito na natuklasan natin na personal niyang binabasa at inaaksyuan.
Ilan lamang ho iyan sa mga personal nating nakita at naranasan habang tayo ay nasa DZEC o kapag kasama ang mga kapatid sa INC. Mga panahon ho ito na maraming marami tayong natutunan at naranasan pero pinakamasarap rito ay ang pagmamahal nila hindi lamang sa mga kapuwa nila miyembro ng INC kung hindi mga kaibigan nila tulad ko.
Lahat ito ay nagmumula kay Ka Erdy na ang pagpanaw ay isang malaking kawalan hindi lamang sa Iglesia ni Cristo kung hindi sa ating bansa na uhaw na uhaw sa mga tunay na pinuno hindi lamang political kung hindi spiritual.
Paalam at muli Pasalamat ka Erdy.
******
Nung nakaraang column ay may pangako ako sa inyong tungkol sa kay Sir at Senator na nakikigulo sa kasong Dacer – Corbito, sa susunod na lamang po. Mas important ang munti nating pitak tungkol kay Ka Erdy at ang INC.