PURO KABUWISITAN AT KAMALASAN

Pinagpipilitan ni Ginoong Cerge Remonde, ang press secretary ni Madam Senyora Donya Gloria, na matutuloy raw ang election sa 2010 at ang sinumang namimilit na hindi maniwala sa pinagsasabi nila ay destabilize.
Ginigiit ito ng Malakanyang kahit na patuloy ang paglaki ng bilang ng mga kaalyado nilang kongresista na pumirma sa resolution na nagpapanukalang baguhin ang saligang batas. Kung dati rati ay 169 lamang, nuong Lunes ay umabot na ang bilang sa 180 at asahan nating lalake pa ito.
Ang kailangang numerong makuha nila ay 196 kung idadagdag natin ang 24 na senador. Kung makukuha nila ito, kahit na umayaw ang senado na hawak pa rin ng mga oposisyon gaya nila Senador Panfilo “Ping” Lacson, Mar Roxas, Loren Legarda, Nene Pimentel at iba pa, ay puwede nilang iakyat ang kaso sa Korte Suprema.
Hindi kasi malinaw kung magkahiwalay bang boboto ang senado at kongreso o sabay sila bago puwedeng baguhin ang ating Saligang Batas o Konstitusyon kaya Korte Suprema ang magiging final na patutunguhan ng usapang ito.
Diyan lalake ang problema natin, karamihan sa mga Justices ng Supreme Court ay appointee na ni Madam Senyora Donya Gloria. Masakit pa nito, karamihan pa sa kanila ay balitang sunud sunuran pa sa iskwater ng Malakanyang.
Makikipagpustahan ho ako na kung umabot ang nasabing usapin sa Korte Suprema, sasangayon ito kay Madam Senyora Donya Gloria.
At kung magkakaganuon, mababago ang Saligang Batas at maaaring baguhin ito hindi lamang sa economic provisions na pinagsasabi ni Speaker Prospero “Boy” Nograles at Congressman Louie Villafuerte kung hindi sistema ng gobyerno natin.
Mula sa Presidential form of government ay maaari tayong lumipat sa Parliamentary kung saan maaaring tumakbo bilang miyembro ng Parliament si Madam Senyora Donya Gloria sa distrito niya sa Pampanga at dahil diyan ay mahalal ng mga kakampi, kaparte-do, kakutsaba, kasabwat, kaalyado bilang Prime Minister ng bansa.
Kung magkakaganuon, tuloy ang ligaya nila at patuloy naman ang paghihirap ng sambayanan. Sa simpleng salita, patuloy na mamumuno ng Pilipinas ay si Madam Senyora Donya Gloria na asawa ni Sir Senyor Don Jose Miguel Pidal Arroyo.
Tuloy ang jueteng, tuloy ang ZTE, tuloy ang fertilizer scam, tuloy ang Macapagal Highway, tuloy ang iba iba pang mga anomaly na naglagay sa ating bansa bilang numero uno sa Asia sa corruption at top ten naman sa buong mundo.
Ano kaya ang kasalanan natin at hindi tayo tantanan ng kamalasan at kabuwisitan?
******
Economics ang expertise daw ni Madam Senyora Donya Gloria kaya lesson naman tayo tungkol dito kahit kapiraso.
Una ang salitang recession. Ibig sabihin nito ay pag ang kapitbahay mo ay walang mga trabaho.
Pangalawa ay ang salitang depression. Ito ho ay kung ikaw na mismo ang walang trabaho.
Ikatlo at huli ay recovery o pagunlad. Ito ay kung wala na sa Malakanyang si Madam Senyora Donya Gloria.
******
Dinaan natin sa biro ito at hango ito sa kuwento ng mga tunay na ekonomista, pero totoo ho ang sinabi natin na recovery of pag-unlad ng ating bayan ay kung mawawala na sa Malakanyang si Madam Senyora Donya Gloria.
Simple lamang ho ang kuwenta rito, ayon sa pag-aaral ng ibang bansa ang pinakamaliit ninanakaw sa kaban ng bayan ng Pilipinas ay 20%. Ang national budget ho natin ay P1.4 trillion pesos. Ang 20% ho nito ay P280 billion pesos.
Kung mawawala siya at ipapalit na mamumuno ay malinis at marangal, maaalis ang corruption at matitipid ay P280 billion pesos. Kayo na ho ang magkuwenta, nakakalula.

LUMALALA ANG KORUPSYON NG NASA PODER (2)

FORMER SENIOR GOVERNMENT OFFICIALS
Pahayag sa Unang Anibersaryo ng FSGO
16 Febrero 2009
SIGAW AT BABALA:
LUMALALA ANG KORUPSYON NG NASA PODER (2)
• Pinabalik ng mga Amerikano si Joc-joc Bolante sa Senado, pagkatapos pilitin siya ni Ginang Arroyo na tumakas sa ibang bansa.
• Hinuli ng mga Ruso ang mga heneral ng pulis na paborito ni Ginang Arroyo, dahil pinayagan niya ang mga ito na magbaon ng limpak-limpak na salaping Euro.
• Pinarusahan ng World Bank ang mga paboritong kontraktor ni Ginang Arroyo na malinaw na gumagamit ng mga fixer sa DPWH para nakawin ang pondo ng bayan.
• Ayon sa mga gobyerno, negosyante, propesor, at karaniwang tao sa ibang bansa, ang bayan natin ang isa sa pinaka-corrupt sa buong mundo.

Alam din naman natin ang alam ng buong mundo. Ayon mismo sa higit na nakararaming Pilipino, ang administrasyon ni Ginang Arroyo ang pinakasakim at pinakawalanghiya sa lahat ng administrasyon sa ating kasaysayan. Ang korupsyon na pinangungunahan nina Gloria at Miguel Arroyo ang pinakamalawak, pinakamalalim, pinakamatakaw, at pinakagarapal na paggamit ng kapangyarihan upang magnakaw ng pera ng bayan. Walang preno ang patuloy na pagnanakaw nila. Patuloy na umiiral ang kasamaan sa mga nasa poder.
Panahon ng krisis sa mundo at ang lahat ng tao sa buong mundo ay humihingi ng tulong mula sa kanikanilang gobyerno para ipagtanggol ang kanilang kapakanan at panatiliin ang kanilang hanapbuhay sa harap ng matinding pagkawala ng puhunan at negosyo sa mundo. Hindi makaiiwas ang bayan natin sa bagyong pangkabuhayan na dala ng kakulangan sa mundo ng utang, puhunan, produksyon, at benta.
Pero walang ginagawa at walang magagawang matino ang gobyerno ni Ginang Arroyo. Habang natatakot tayo na mawalan tayo ng trabaho at pagkain, ang sinasabi lamang ni Ginang Arroyo ay mga kasinungalingang tulad ng “I will not run” noong 2002 at “I am sorry” noong 2005. Habang naghahanap tayo ng paraan para huwag tayong magutom at maghirap, ang ginagawa lamang ni Ginang Arroyo ay dagdagan ang suhol niya sa mga nasa Konggreso at nasa gobyernong lokal. Ang nakikinabang lamang sa gobyerno niya ngayon ay ang kanyang mga tuta at hindi ang demokrasya at hindi ang taumbayan.
Malinaw ang bunga ng pagiging karaniwan ng korupsyon sa gobyerno. Nawawala na ang respeto sa batas, kahit na sa Saligang Batas. Nawawala na ang diwa ng pagsisilbi sa ating mga kababayan. Nawawala na ang pag-unlad ng ating bayan. Lahat ito ay nawawala dahil sa makasariling pamamalakad ni Ginang Arroyo. Ang iniisip lamang ni Ginang Arroyo at ng kanyang mga kasamang magnanakaw ay kung magkano ang para sa kanila; ang lahat ng desisyon nila ay batay sa korupsyon at hindi sa makabubuti sa taumbayan. Isang halimbawa ang hindi pagpapatupad sa mga batas laban sa ipinagbabawal na gamot. Kahit na may ilang natitirang alagad ng kabutihan, natatalo sila ng maraming mga magnanakaw sa gobyerno ni Ginang Arroyo. Sa halip na hulihin ang mga nagtitinda ng ipinagbabawal na gamot ay ano ang ginawa ni Ginang Arroyo bilang Anti-Drug Czar? Inutos niya na bigyan ng drug test ang mga estudyante! Ang mga estudyante at hindi ang mga kriminal ang pinahahabol niya!
Wala tayong aasahang matino o mabuting pamamahala kung hindi natin tatanggalin ang korupsyon sa utak, laman, at buto ng ating bayan. At ang kanser na sakit ng utak, laman, at buto ng bayan ay mismong si Ginang Arroyo. Siya ang kasamaang nasa gitna ng lahat ng nangyayaring malagim sa atin. Araw-araw ay lumalala ang kanyang kasamaan. Lahat ng makausap at makita niya ay nahahawa sa kanyang kasamaan. Nagnakaw siya noon, nagnanakaw siya ngayon, at patuloy siyang magnanakaw kung matuloy ang balak niyang mananatili sa poder habambuhay pagkatapos ng 2010. May isang taon pa tayong maghihirap dahil sa kanyang korupsyon.

LUMALALA ANG KORUPSYON NG NASA PODER (1)

FORMER SENIOR GOVERNMENT OFFICIALS
Pahayag sa Unang Anibersaryo ng FSGO
16 Febrero 2009
SIGAW AT BABALA:
LUMALALA ANG KORUPSYON NG NASA PODER (1)
Pahayag ito naming mga dating matataas ang tungkulin sa gobyerno. Isang taon na ang nakaraan mula nang natakot at nagalit kami nang muntik nang mapatay si Engineer Jun Lozada. Marami sa amin na kumilos laban sa diktadurya noong 1983 dahil sa pagdanak ng dugo ni Ninoy sa tarmak ang napilitan na namang kumilos noong 2008 dahil sa garapal na pagdukot kay Lozada na naglayong patahimikin ang isang nagsasabi ng totoo.
Pero wala pa ring ginawang matino ang ating pamahalaan nitong nakaraang taon. Tulad ng nakaraang mga taon, ang taong nakalipas ay nagpamalas lamang ng kriminal na pamamahala.
Hindi namin mapapayagan ang patuloy na pagyurak sa ating demokrasya. Sinamantala ni Ginang Arroyo ang galit natin sa hayagang korupsyon noong 2001 para nakawin ang pagkapangulo. Nasa puwesto siya hindi dahil totoong nahalal sa eleksyon, kundi dahil nagsinungaling siya at nandaya. Patuloy niyang pinuputikan ang diwa ng kalayaan ng mga kababayan nating kumilos laban sa pandaraya sa eleksyon noong 1986. Isinisigaw namin ngayon na nasa kamay ng isang pirata ang kapangyarihan ng gobyerno. Nasa kamay ng isang di-naman halal na pangulo ang ating kinabukasan bilang isang bansa.
Ang pag-asa na lamang ng tao ay magkakaroon sa 2010 ng paraang sang-ayon sa Saligang Batas para matapos na ang ilegal na pananatili ni Ginang Arroyo sa Malacañang. Binabalaan namin ang lahat ng aming kababayan na walang sinasantong Saligang Batas ang isang mandaraya at sinungaling na pinuno. Binabalaan namin ang lahat ng aming kababayan na malinaw ang nais mangyari ni Ginang Arroyo: nanunuhol siya at nangungurakot siya para manatili sa kanyang puwesto. Iyan ang ginawa niya noong araw, iyan ang ginagawa niya ngayon, at iyan ang patuloy na gagawin niya bukas kung hindi natin siya hahadlangan.
Puno’t dulo ang Malacañang ng korupsyon na naririnig natin, nababasa natin, at higit sa lahat ay naaamoy natin. Walang pinagkakaabalahan ang nasa Malacañang kundi mangurakot ng kaban ng bayan. Korupsyon ang paraan para makakuha ng posisyon sa gobyerno. Korupsyon ang dahilan kung bakit maraming nasa gobyerno ang hindi tinutupad ang kanilang tungkulin sa kanilang opisina. Korupsyon ang bunga ng pagwalang-imik natin labang sa isang pirata.
Korupsyon ang nagpapalala sa kasamaan ni Ginang Arroyo. Nahahawa na pati ang dati’y mga malinis na ahensya ng gobyerno. Korupsyon ang dahilan kung bakit ayaw ng mga nasa Konggreso na mapatalsik sa posisyon si Ginang Arroyo. Korupsyon ang dahilan kung bakit gusto nilang palitan ang Saligang Batas para pahabain pa ang termino ni Ginang Arroyo. Korupsyon ang nasa loob ng mga bag na puno ng pera na ibinibigay sa mga gobernador at meyor pag dumarating sila sa mga pulong na kunwa’y gagawa ng pahayag na kampi kay Ginang Arroyo. Korupsyon ang ginagamit ni Ginang Arroyo para huwag mapansin ng mga heneral ng hukbong sandatahan na ginagamit lamang sila. Korupsyon ang dahilan kung bakit hindi sila nananatiling tapat sa kanilang tungkulin bilang tagapagtanggol ng Saligang Batas. Huwag naman sanang magamit ni Ginang Arroyo ang korupsyon para mabili niya ang Korte Suprema at mabigyan siya ng pekeng basbas para ipagpatuloy ang kanyang pagsisinungaling at pang-aabuso.
Isang taon na mula nang mabulgar ang korupsyon sa NBN-ZTE. Wala pa ring inilalabas na report ang Senado. Wala pa ring pinahaharap sa husgado ang Ombudsman. Wala pa ring nasususpinde o napapaalis sa puwesto sa gobyerno, bukod sa isang taong maagang nagretiro dahil daw sa “borjer” at golf sa Wack Wack.
Ihambing natin ang kasamaan ng ating gobyerno sa kalinisan ng mga gobyerno sa ibang bansa. Nitong nakaraang taon, ipinagsigawan pati ng mga institusyon at gobyerno sa labas ng ating bansa ang korupsyon ni Ginang Arroyo. Heto ang ilang malinaw na patunay na napahiya tayo dahil sa kasamaan ni Ginang Arroyo:

WALANG AWA

Naghihirap ang milyong milyong Pilipino. Marami sa mga kababayan natin ay ni hindi makakain ng tatlong beses isang araw. Meron pang mga literal na isang kahig isang tuka.
Halos lahat rin ng pamilyang Pilipino ay napipilitan ring maging malayo sa isa’t isa dahil sa kakulangan ng trabaho rito sa atin. Mahigit sampung porsyento ng pamilyang natin ay may overseas Filipino workers (OFW).
Ang mga natitira namang nagtatrabaho rito ay puwersadong tumanggap ng mababang sahod o di kaya’y bale walain ang pinagaralan. Mga ginapang ng magulang upang makapagtapos pero dahil sa kakulangan ng trabaho ay janitor, waitress, driver, security guard o masakit sabihin call girl o call boy.
Marami rin ang halinhinan sa pagtulog dahil sa liit ng kanilang bahay na pinagsama sama na ang kusina, sala at silid tulugan. Ang bilang ng natutulog sa kalye ay palaki rin ng palaki at hindi lamang po ito sa Metro Manila kung hindi pati sa mga probinsiya.
Iba naman ay salitsalitan ang pag-aaral. Ngayon ay si Junior at sa isang taon ay si Ate dahil hindi lamang walang pambili ng libro, baon o pamasahe kung hindi dapat tumulong sa pamilya sa pamamagitan ng pagtitinda sa kalye.
Sa maikling salita, sobra sobra ang kahirapan sa atin. Namumulubi ang marami sa ating mga kababayan at halos lahat tayo ay natotorete sa kaiisip kung paano natin maitaguyod ang ating pamilya.
Pero si Madam Senyora Donya Gloria at mga kaalyado, kakampi, kasabwat, kaibigan, kamaganak at ultimo kapartido sa Lakas, Kampi, NPC at iba pang political party ay gumagastos ng daan daang milyon araw araw.
Magagarang kotse, magagandang cell phone, altanghap (almusal, tanghalian at hapunan) sa mga five star hotel, bodyguards na kasama sa shopping, night club at kung ano pang magagandang lugar sa ating bansa at itong huli, liwaliw sa iba’t ibang bansa at gagastos ng daan daang milyon.
Para sa ano, para habulin si US President Barack Obama na ayaw naman sila harapin dahil alam ang kanilang kalokohan.
Bawal ho ang magmura sa pahayagan, telebisyon o sa radio. Ang mga masasakit na salita pinagbabawal at hindi maaaring ilathala. Ano ang gagawin natin, hanggang mura na lang ang maaari nating gawin. Sumpain sila at hangaring kunin na sila ng lord (ng kadiliman) upang kahit paano ay mapawi kahit konti ang paghihirap ng bayan.
Ang inyong lingkod hindi rin ho maaaring gawin ang maglathala ng mga salitang gaya ng p*&(*% pero naisip ko ho para kahit paano mailaban naman natin ang ngitngit natin ay bibigyan ko kayo ng isang sentence na may blangko. Si Madam Senyora Donya Gloria, si Sir Senyor Don Jose Pidal Arroyo, mga kaalyado nila, kakampi nila, kampon nila, kakutsaba nila ay ______________. Kayo na ho ang magpuno. Kung nais niyo, text niyo sa akin o di kaya’y e mail.
Komo hindi kaya ilabas sa diyaryo, pag-aralan ko ho kung maaaring ilathala sa blogsite natin. Kung maaari, maganda siguro ilathala natin.
******
Kamakailan ay pinaghuhuli ng mga pulis ang drug tyange sa Manila. Tama ho ito at kahit paano ay mababawasan ang insidente ng nakawan at patayan dahil sa mga addict na kailangang tustusan ang bisyo.
Kaso ho may kulang pa rin. Bakit ang hinuhuli mga nasa ibaba? Nasaan ang mga drug lord, mga nagpaparating ng Shabu. Mas maganda kung sila ang tikluin niyo at ipalamon niyo pa sa kanila ang droga. Sa ganuong paraan, walang ititinda ang mga nasa iba, walang magagamit ang mga kabataan at higit sa lahat nababawasan ang mga walanghiya sa ating bansa.
Problema nga lamang, kaya ba ito ng mga pulis Maynila at iba pang miyembro ng Philippine National Police lalo na kung ang tongpats ay mga kilalang malalapit sa mga naghaharing uri sa ating bansa.

THE ATYPICAL PING

by LITO BANAYO

In familiar company, he is a regular guy, and can poke fun at himself. But as a superior officer, he is quite formal. As a politician, he is rather unusual, atypical. He does not easily proffer his hand to strangers, worried that they may not reciprocate. He was quite affected when, in the aftermath of scurrilous accusations thrown his way by the administration as early as 2001, he saw cold stares and felt a sense of public rejection. Just a year back, he was the darling of the people because of his exemplary performance as chief of the national police.

After none of the accusations were proven, including a tall tale about hundreds of millions of dollars stashed away in foreign banks (which the same banks denied shortly and the FBI disclaimed existence after investigation), people warmed up to him once more. In 2004, when he went around the country to seek the presidency, he felt the resurgence of public acceptance, but that of course was no match to the star appeal of the king of Philippine movies. Still, he got a respectable 3.3 million votes, a third of what FPJ and GMA got --- despite having no party, no running-mate, and with only Carlos Padilla of Nueva Vizcaya accompanying him as lone senatorial candidate. GMA’s numbers were padded though, as history will never forget. If we go by the results of present surveys, those 3.3 million voters have remained faithful, even if Lacson still has no party, has not advertised, and has not stumped all over the islands like the rest of the presidential competition.

Traditional politicians scoff at a Ping re-run in 2010, saying, “tumakbo na ‘yan
eh”. Which is valid, if we go by the short history of our electoral politics. Raul Roco lost to the immensely popular Erap in 1998, and when he ran once again in 2004, he lost. But then again, political observers used to say that offspring of presidents will never win the presidency. Gerry Roxas lost as VP in 1965; Doy Laurel won as VP, but lost to FVR in 1992, both being direct descendants of previous presidents. Yet Gloria Macapagal Arroyo has been president for the past 8 years and counting. How she did that is of course another story. So cannot a Ping Lacson win the second time around, just as Abraham Lincoln and Richard Nixon did in the US of A?

There is a caveat to this phenomenon of no re-runs in Philippine politics though. The late Sen. Roco lost twice in contests dominated by immensely popular movie icons, Erap, then FPJ. The 2010 elections will be different. The closer model is 1992, when choosing from “none of the above” was the mood a year before elections. Who were the choices then? FVR, Miriam, Danding, Mitra, Laurel, Salonga, Imelda, and Erap, who wisely chose to go for numero dos midway, and won. Who do we have now? Noli, Villar, Loren, Chiz, Ping, Mar, Dick, Jojo, BF, and of course, the returning Erap, with no one a runaway favourite. But even if Erap runs, would he have the same numbers of the“screaming” masa, as friend Tony Abaya describes them?

Who won in 1992? Former constabulary chief and former defense secretary Fidel Valdez Ramos, an atypical politician whose personal charisma a Ping Lacson exceeds.. In 1998, Erap was runaway winner early on; and in 2004, even with FPJ getting the masa vote, the dice were loaded in favour of the incumbent impostor. In 2010, the best man just might win, and Ping hopes the electorate will adjudge him the best in the field.

Because of the intense disappointment with the system and the quality of leaders it has engendered, the likelihood of an atypical and certainly non-traditional politician being chosen by the people in 2010 is quite promising. Already, civil society and youth groups have launched search engines, preparing matrices of qualities they pine for in a redemptive leader who they hope would yet save this country from disintegration into anarchy.

What are these qualities they look for? Track record. Advocacies and congruence with their ideals. Integrity and adherence to principles. All are measures of competence and character; the first easy to quantify, the other difficult to fathom because of the noise of untruthful claims and paid propaganda. People have to scratch well beneath the surface, winnow chaff from true grain, and discover the real character behind the smiling faces and fatuous claims.

Those who know Lacson up close, who have worked with him, know that he has both the competence and the character for the presidency. As Chief of the PNP for a scant 14 months, he dazzled the nation with theretofore unheard of exploits. In short shrift, he got the erring policemen to return all the carnapped vehicles they kept in their custody and eliminated “kotong” which victimized drivers of jeepneys, taxis, buses, cargo vehicles. He unleashed the full force of the law against syndicates engaged in kidnap-for-ransom, bank robberies, illegal drugs and illegal gambling, on which last target he clashed with his own commander-in-chief. He chastised his generals for playing golf instead of faithfully doing their mandated tasks, and got everyone in the force to keep physically fit, the measure being the simple expedient of imposing a 34-inch waistline, max. The morale of the nation’s police rose to the highest levels, with financial resources previously kept by headquarters downloaded by the new Chief to each and every police station, making their peace and order capabilities magnified by decent wherewithal.

From the most distrusted agency of government, the police agency became the most trusted --- in less than a year, and Panfilo Lacson became the nation’s most popular official. But as fate would have it, his commander-in-chief, Joseph Estrada, floundered because a palace insider blew the whistle on the jueteng payola. But even whistle-blower Chavit swore that Ping refused the payola, and continued to raid the lairs of jueteng operators.

With the new president after Edsa Dos, Lacson’s fortunes quickly changed. As a senatorial candidate in 2001, he was hounded by a barrage of unsubstantiated charges which in the thick of the campaign, found him an easily-besmirched target. Even the Dacer-Corbito double murder was laid at his doorstep, simply because some miscreant police subordinates of some of his staff were supposedly involved, though possible motive may point elsewhere. Still, as if saved from the jaws of a rout, he and a few other oppositionists managed to get themselves elected into the rarefied circle of the nation’s “august”.

At the end of a very difficult campaign, after Lacson was finally proclaimed number 10 in a field of 13, I had lunch with Dona Gloria’s powerful secretary of justice, Nani Perez. Discussing the barrage of black propaganda they unleashed against my candidate, I told Nani they need not fear that Ping would be an obstructionist; that he could cooperate if the administration’s legislative agenda was for the nation’s good. “Ang problema, GMA sees him as the opposition candidate in 2004”, Nani wryly stated.

A well-meaning business executive who was friend both to GMA and Ping arranged a very private dinner in the Macapagal home in North Forbes, one night in June. There, the president asked the new Senator Lacson to cooperate in her legislative agenda, and the man graciously agreed. “Basta ho para sa bayan, hindi ako magiging hadlang”, Lacson said, and he thought the lady he supped with that night sincerely wanted to make good. Unknown to him, a few days before that meeting, a team of demolition experts composed of a Colonel Boogie Mendoza, Col. Mario Chan, Sgt. Egdon Liscano, Blanquita Pelaez, and Mary Ong Gaba alias Rosebud were sent by ISAFP Chief Victor Corpuz to the United States. They had a rendezvous in the West Coast with then Inquirer reporter Christine Herrera, to whom they supplied their bromide of fabrications, allegedly “hacked” from bank records, and pictures of real estate they claimed to belong to Lacson. Citibank immediately issued a letter to deny the information splashed in the front pages of the Inquirer, stating that the alleged account numbers do not exist in their system and practice. The real estate turned out to belong to other people, and the only property that was linked to Lacson was one townhouse in San Diego where a younger brother lived, which he bought and later sold, with a value of less than 200,000 dollars. The only bank account traced to the Lacson couple by the FBI itself amounted to a few thousand dollars, a far cry from the alleged 500 million, or more, that the Inquirer initially bannered.

Unaccustomed to the surreal political hostility, and confident of his personal reputation, Lacson faced a long-running investigation by his peers, co-chaired by administration apologists Joker Arroyo and the late Robert Barbers. He was pilloried by a concatenation of lies spun with clumsy strategy and dirty tactics. But the damage to his political career was deep. A year or so later, Ador Mawanay recanted his false testimony against Lacson, even Loren Legarda and Noli de Castro, pointing to Corpuz as the instigator of the hatchet job. Last year, Blanquita Pelaez likewise admitted that Corpuz and Mendoza, among others, instigated the fabrications at the expense of Lacson, and at the instance of shadowy figures in Malacanang.

Thus, in 2004, with Lacson still weakened by the sinister propaganda, the leaders of the opposition rode roughshod on his self-respect by railroading the proclamation of FPJ as their challenger against GMA. Treated like dirt by fellows he thought would give him level playing field, Lacson persisted in his candidacy. Unknown both to him and FPJ, as well as to Roco and Villanueva, the electoral results had been pre-fabricated in the PCIB provinces (Pampanga, Cebu, Iloilo and Bohol), and only when GMA demanded a truly convincing million-vote margin, did Garci have to double-time, with the assistance of the military and the police, in the cheating fields of Mindanao.

The leaders of the FPJ movement have not completely forgiven Lacson for forging ahead and not giving in to FPJ. They do not know the unusual, the atypical Ping. Even Erap cannot read Ping right. To this date, he has not forgiven Ping for daring to run despite his having chosen his dear friend FPJ. He ought to ponder upon why the same PNP Chief never agreed to “go slow” on jueteng, even if he himself “pleaded” the case of so many governors and mayors who were his political allies, especially Chavit Singson.

Because for Lacson, “what is right must be kept right, and what is wrong must be set right”. To traditional politicians, that is just a useful slogan, to proclaim without meaning. But to Ping Lacson, that is a motto from his PMA days that he swore to live by. According to the guy, doing right was instilled upon him and his siblings by his parents from childhood. Despite modest means, Lacson finished his education through the nation’s public school system, all the way to the Academy, and beyond, at the Pamantasan ng Lungsod ng Maynila where he earned a masteral degree in public governance.

And setting right what he sees as wrong meant bringing the fight against corruption to the halls of the Senate. There have been many such fights. In 2003, he exposed the untold wealth of one Jose Pidal, who the public knew to be GMA’s first gentleman, even if brother Iggy Arroyo claimed the dubious distinction. He exposed the fertilizer scam involving the first gentleman’s favourite Jocjoc Bolante. He linked the proliferation of jueteng to the influence exercised by the Arroyos over the national police. He delivered the privilege speech that blew the lid off the NBN-ZTE deal that shocked the nation in scope of shamelessness. He persuaded Jun Lozada to speak out the truth, which the latter did after agents of government tried to abduct him from the NAIA. And now, he has linked the first gentleman yet again to the contractors blacklisted by the World Bank. For all these, Ping Lacson is both hated and feared by Malacanang. They cannot cut conscript them into their coven. Neither could they temper his advocacies with funds, for he has voluntarily given up any claim to an annual pork barrel of 200 million each year, the only senator to consistently deduct his pork barrel from the annual budget.

Such strengths are also what makes him weak insofar as the support of the members of Congress is concerned. “Hindi nakikisama”, they often describe him. Indeed, this atypical public official dislikes transactional politics, and if elections were left to the command votes of the trapos, he would never win. But in 2007, when he sought re-election, he polled exceedingly high and placed number three despite modest campaign funds, even ahead of then Senate President Manuel Villar with his hundreds of millions and the support of the trapos.

While many see him as the uncompromising crusader against graft, and a leader possessed with political will, there are also a significant number who are afraid of these same qualities, perhaps fearing the dreadful possibilities of the so-called “kamay na bakal”, an image that Lacson has to temper if not soften. The compassionate side of the man has to come out, and the true story made known to as many. Lacson must show more heart, more warmth, because the electorate, quite unfortunately in this benighted land, is more tug-of-heart than cerebral.

In the year 2003, when Raul Roco was leading in the early presidential surveys, an old friend talked to me about helping the newly resigned education secretary. He wanted me to talk to Raul on that very day, but I asked him for time to think it over. The political technician in me thought of getting into Raul’s tent, if only to assess their strengths and weaknesses, for I had already made up my mind then to help Ping. So I talked to Ping about my plan, thinking that he would see the utilitarianism of my admittedly devious plan. Yet, in soft and brotherly mien, he chided me thus, “Isn’t that being dishonest?”

I was never more embarrassed, and properly chastened. From that time on, I became a loyal believer. The man has genuine character, and on top of grit and determined political will, he could be the man to turn this benighted land around.

A leader must have competence, character and charisma. But for two or three, the ten presidentiables have displayed enough competence. Character many do not possess. Charisma is something they have yet to show, between now and 2010, assuming there will be elections at all

(sharing with you a column of my friend and idol lito banayo about ping lacson. like lito, i am a believer of sen. lacson because i saw him up close.)

AYAW TALAGA PANSININ

Biglang lipad si Madam Senyora Donya Gloria sa United States mula sa kanyang biyahe sa Davos, Switzerland at Bahrain dahil raw sa anyaya ng ilang miyembro ng kongreso ng Amerika.
Nagmamadali, importante raw ang naturang imbitasyon pero ang hindi inamin ay nanduon rin pala ang bagong Pangulo ng Estados Unidos sa katauhan ni Pres. Barack Obama. Kaso, ayaw pansinin, ni kamayan hindi pinagbigyan.
Kaya iyan hirit at kinausap na lamang si Secretary of State Hillary Clinton. Hehehe!!! Si Sec. Clinton ho na asawa ng dating Pangulo ng Estados Unidos na si Bill Clinton ay kapantay lamang ho ng foreign affairs secretary natin.
Pero kung titingnan niyo ang pambobola ng Malakanyang ay para bang Pangulo si Hillary. Paalala lamang ho, si Hillary po ang tinalo ni Pres. Obama bago ito maging kandidato ng Demoratic Party.
Isa ho ang malinaw diyan, kahit anong gawin niyo, sinusuka na kayo hindi lamang rito sa atin kung hindi sa buong mundo. Ultimo sa Davos, Switzerland, halos hindi kayo pinaninsin. Dagdag pa natin ang nakaraang Asia Pacific Economic Conference sa Latin America kung saan ultimo ang Pinuno ng Singapore ay malamig ang pakikitungo sa inyo.
Problema lamang ngayon ng Malakanyang, paano gagawin niyo kung wala na kayo riyan. Susuka kayo ng Pinoy, pagtatabuyan pero masakit ni wala kayong mapupuntahan kahit saan sulok ng mundo. Mukhang magiging babaeng Thaksin Shinawatra si Madam Gloria na walang tumanggap.
******
Sabi nila may sakit daw si Sir Senyor Don Jose Miguel Arroyo kaya mahirap itong humarap sa senado na iniimbistigahan ang kanyang “tongpats” sa karamihan ng proyekto ng Department of Public Works and Highways.
Hirit pa ng palasyo ay baka hindi raw kayanin ng katawan ng “may sakit” na best friend ni Ben Abalos at Virgilo Garcillano ang humarap sa senado.
Tanong lang ho natin, totoo bang namamasyal kayo sa Macau nitong nakaraang Sabado at Linggo at ang kasama niyo ay kamukha o kahawig nung isang taga Mandaluyong. Tanong lamang namin ay alam ba ni Mrs. Toh?
******
Nagsampa ng dimanda ang gobyerno laban sa mga opisyal ng Legacy group, isang corporation na pag-aari ni Celso delos Angeles. Legacy group ang nag-mamayari ng mga rural banks at pre need plan na nagsara at nangangahulugang pagkalugi ng mga ordinaryong mamamayan na nag deposito rito o di kaya’y nagbayad nito.
Dahil sa pagsasara ng mga rural bank ay bilyong piso ang aabonohan ng gobyerno mula sa Philippine Deposit Insurance Corporation samantalang sorry naman sa mga namili ng pre need plan gaya ng education plan na ordinaryong mamamayan.
Malaking bilang ng mga ehekutibo nila ay kinasuhan pero nagtataka lamang ho tayo bakit hindi sinali si delos Angeles.
Isa ba sa dahilan nito ay dati siyang opisyal sa administrasyon ni Madam Senyora Gloria? Nanungkulan siya bilang pinuno ng National Home Mortgage Finance Corporation kung saan ang pinaka boss niya ay si Vice President Noli de Castro.
O baka naman dahil sa lapit niya kay House Speaker Prospero Nograles na nakakatandang kapatid ng kasalukuyang pinuno ng PDIC?
Anuman ang dahilan, kailangan kasama siya sa dimanda. Malinaw na siya ang utak ng buong kumpanya at kailangan panagutan niya ang obvious na racket nila.

HAMON KAY SIR SENYOR DON JOSE MIGUEL PIDAL ARROYO

Liwaliw na naman si Madam Senyora Donya Gloria. Nagtungo siya sa Davos, Switzerland upang makihalubilo sa mga pinuno ng iba’t ibang bansa na nagpulung pulong upang pagisipan ng solusyon ang kasalukuyang krisis financial na tumatama sa buong mundo.
Matindi nito, nagyayabang pa ang Malakanyang dahil magaling raw ang financial strategy natin kaya hindi tayo tinatamaan. Wow, baka kayo ho diyan sa palasyo hindi dahil malaki laki ang nanakaw, oops, sorry naipon ninyo.
Ang katotohanan, hindi lamang tayo tinamaan agad dahil sa liit ng ating ekonomiya. Bakit hindi niyo tingnan ang unti unting nagtataasan ng presyo ng bilihin at ang patuloy na pagtaas ng dami ng mga walang trabaho pati na mga overseas Filipino workers natin.
Kesa puro kayo daldal, pagisipan niyo paano matutulungan ang milyong milyong Pinoy na mawawalan ng trabaho hindi lamang rito kung hindi pati sa ibang bansa.
Pero bago tayo malayo ng husto sa usapan, mula sa Davos ay marami pa siyang pupuntahan at karay karay rin ang mga sipsip na mga kongresista at iba pang mga alalay. Magkano na naman kaya ang ginagastos ni Juan dela Cruz. Sarap talagang bumiyahe at kumain ng masasarap lalo na at libre at charge sa naghihirap na bayan.
Sana lamang hindi sumakit ang mga tiyan ninyo o di kaya’y magka cancer kayo sa bituka at lalaluman sa dami ng libreng nilalamon ninyo. Sa bawat isang sipsip na sumama, payat ang gastos na $10,000 dollars na babayaran ni Juan dela Cruz.
Isipin niyo, kung pinandagdag na lamang ito sa suweldo ng sundalo o guro o di kaya’y pinamigay sa mga mahihirap nating kababayang sa kalye na natutulog?
Dumaan pa si Madam Senyora Donya Gloria sa Italy at pati sa Middle East. Bakit kaya panay ang pasyal niya ngayon sa middle east pero hindi naman bumababa ang presyo ng gasoline. Hindi naman siguro totoo na nagdedeposito ruon at kausap mga bangkerong international.
Wala na kasing tiwala sa mga galing sa US at nadale pa yata sa Lehman brothers. Sus!!! Kawawa naman ang Pinoy, babawiin ngayon at siyempre doble, triple, quadruple na nakaw.
Pero segway tayo, bakit biglang dadaan sa US. Sino ang kakausapin? Hindi naman siguro si President Barack Obama?
Biglang bigla ang lakad, ultimo mga tagapagsalita niya hindi alam. Basta ako, sana mabawi ang perang nayari ng Lehman dahil kung hindi, naku, matindi pa sa ZTE ang mangyayari, malala pa sa fertilizer scam. Mabubuhay muli si Jose Pidal. Kaawa awang bayan.
Kaso, sa muling pagtungo niya sa US, bakit wala na naman ang kanyang esposong si Sir Senyor Don Jose Miguel Pidal Arroyo. Hindi ba dapat kasama siya dahil baka makipagkita sila kay Obama.
Ganuon din nung papuntang Apec at dadaan ng US. Biglang ikot ang eroplano at sumakit ang tiyan. Aba’y nagtatae lamang u turn pa papuntng Tokyo. Takot na takot umapak sa US. Why kaya?
Dati rati rin todo suporta kay Manny Pacquiao sa lahat ng laban nito pero nitong huling laban, ultimo mga anak, alaws, absent. Bakit kaya? Malaking hiwaga?
Baka naman totoo ang balitang dadamputin sa US si Sir Senyor Don Jose Miguel Pidal Arroyo at iitsa siya sa loob ng kulungan ala Jocjoc Bolante? Kung totoo, puwede bang pakiwala ang susi, ipatago sa ilalim ng dagat, kahit duon lamang sa paligid ng Statue of Liberty.
Sir, kung hindi totoo, pasyal nga kayo sa United States of America, kahit sa San Francisco, California. Dalawin niyo naman ang bahay ni Jose Pidal ruon. Sige nga.

FIVE YEAR COLLEGE?

Matindi ang pagtatalo sa kasalukuyan kung gagawin bang limang taon ang ilang kurso sa kolehiyo, kasama na ng para sa nursing. Nagumpisa ang usapan dito dahil lahat tayo ay alam na pababa ng pababa ang antas ng pag-aaral dito sa atin.
Katunayan, merong ilang sector na nais namang dagdagan ang elementary at high school para raw maitaas ang antas ng pag-aaral dito sa atin. Kung dati rati kasi ay isa tayo sa tinitingala sa buong mundo pagdating sa edukasyon, ngayon ay masakit na sabihing isa tayo sa pinaka basura sa hanay ng edukasyon.
Bagay na sobrang nakakalungkot dahil kahit kelan ay kilala ang mga Pilipino sa katalinuhan at kahusayan. Kahit saang bansa ka magpunta, bilib sila sa mga estudyante natin hindi lamang sa pagiging masipag sa pag-aaral kung hindi pati sa diskarte.
Pero ano ba ang nangyari sa atin at kumakalampag tayo nitong mga nakaraang taon. Bakit ba mula sa itaas ay pinagtatawanan tayo.
Simple lamang ho ang dahilan. Corruption, katiwalian, pangungurakot at ano pang tawag dito. Kesa maayos ang suweldo ng ating mga guro ay nananatiling kakarampot ito dahil nga sa walang humpay na nakawan. Paano gaganahan sa pagtuturo ang ating mga guro o pangalawang magulang kung hindi man lang dumarating sa oras ang kanilang suweldo. Kung dumating man kakarampot dahil sa katakot takot na bawas at kailangan daw ng pambili ng eraser, wax, walis o anumang kailangan sa loob ng silid paaralan na nakasama naman sa budget kaso ninanakaw ng magagaling na opisyal natin.
Ganuon din sa pasilidad. Kesa maaayos na gusali, classrooms, laboratory, mesa at ultimo libro ay nauuwi sa bulsa ng magagaling nating mga opisyal. Paalala lamang natin sa inyo ang anomaly sa text book na siniwalat ni Sen. Panfilo “Ping” Lacson. Ni hindi nga pera ng bayan kung hindi World Bank ang pinambili rito pero na anomalya pa rin ng magagaling nating mga opisyal.
Nangyari tuloy, librong mali mali kaya natututunan tuloy ng mga estudyante natin mali mali rin. Ganuon din sa mga silid paaralan, mga milagro sa pagpapatayo nito na malaking porsyente galing sa pork barrel. Building na pagrelease ng pera ay matutuklasan nating wala naman palang tinayo. Ito ang isa sa dahilan bakit ayaw ni Sen. Lacson ng pork barrel at kahit kelan hindi niya tinanggap ito – puro milagro napupuntahan nito gaya ng mga proyektong nagmumulto.
Pero bago tayo lumayo, sa isyu nitong pagpadagdag ng taon sa elementary, high school at college, unahin muna nila alisin ang kurakutan sa hanay ng mga opisyal. Bayaran ng tama ang mga guro. Ayusin ang mga gusali at silid paaralan at laboratory, bigyan ng tamang libro o aklat ang bawat estudyante at iba pang learning materials ang mas tamang solusyon.
Kahit na dagdagan ng sampung taon ang lahat ng kurso, kung patuloy ang pangungurakot ay hindi aangat ang kalidad ng edukasyon sa ating bansa.
******
Hindi rin pala dapat sinasalang ang buhay ng ating mga pobreng guro sa eleksyon. Marami sa kanila tinatakot ng mga politikong nuknukan ng corrupt kaya kesa mapatay ay tinatanggap na lang ang suhol. Kakaawa sila gaya ng sambayanang Pilipino na araw araw ay niloloko ng magagaling nating mga pinuno na kung tawagin pa ay Honorable.
******
Para sa reaksyon text sa 09273893248 o bisitahin ang www.nixonkua.com