USAPANG OLYMPICS

Nanuod tayo ng live telecast ng opening ng Beijing Olympics sa Fontana Leisure Park sa Clark. Maganda ho rito, wala hong sponsor at tuluy tuloy pero Chinese ho ang salita. Hindi ho tayo nakakainitindi ng Mandarin pero okay na rin dahil hindi mo naman kailangang intindihin ang sinasabi dahil mas importante talaga ang palabas.
Kasama natin ang ilang kaibigan at lahat ay iisa ang obserbasyon, matindi ang ginawa ng bansang China sa opening ng Olympics na tinagurian pa ngayon ng international media na “The Greatest Show on Earth,” pero matindi nito ay pinakita nila na isa na silang ganap na super power. Problema nga ho ng Great Britain ano ang gagawin nila sa susunod na Olympics na gaganapin sa London dahil mahirap pantayan ang ginawa ng kasalukuyang host country.
Nagtataka lamang tayo bakit kada bansang nagmamartsa ang atleta nila ay pinakikita rin ang pinuno nila kagaya ni George Bush ng Estados Unidos, Vladimir Putin ng Russia at ultimo Afghanistan head ay pinakita pero ni minsan hindi pinakita si Madam Gloria ang kapirasong kapiraso lang at parang dinaanan lang ang Philippine team. Of course pinakita ang World Champion nating si Manny Pacquiao.
Hindi siguro totoong isang uri ito ng pagpapakita sa atin ng bansang China ng kanilang sama ng loob tungkol sa ZTE-NBN deal at Northrail. Patuloy kasing kumakalat ang balitang inadvance na ng ilang mga corrupt na opisyal natin ang tongpats para sa dalawang proyekto at katumbas ito ng milyong milyong dolyar.
Isang araw matapos ang walastik na opening ceremony ay usap-usapan pa rin ang ginawa ng China na siya namang nagbunsod sa isang anak ko na tanungin ako kung kaya natin (Pilipinas) mag-host ng Olympics.
Ang sagot ko ho sa kanya ay deretso at madiin na hindi, hindi dahil mahina tayo kung hindi mahirap tayong bansa. Malaki ang ginastos ng China sa naturang palaro. Bilyong dolyar ang ginamit nila upang ipatayo ang Bird’s Nest, Water Cube at iba pang mga pagdadausan ng iba’t ibang laro.
Pinaliwanag ko rin na nakita ko ang hirap ng bansang China nuong dekada 80 pero sa determinasyon ng kanilang mga lider at pagsisikap ng kanilang mga mamamayan ay unti unti silang bumangon mula sa pang-aapi ng mga Western countries na pinira-piraso ang kanilang bayan na nasundan naman ng napaka-corrupt, sinungaling at magnanakaw na rehimen sa pamumuno ni Chiang Kai Shek. Sounds familiar hindi ba? Parang sa atin ano?
Matagal ang paghihirap nila pero kinaya nila ito dahil may determinasyon ang mamamayan at malinis at maayos ang gobyerno.
Tayo, magaling ang mga Pilipino, kaso maraming nawawalan ng pag-asa at lumalayas at ayaw ng bumalik. Hindi natin sila masisisi dahil ang liderato natin kung ikukumpara sa China ay hindi nagmamahal sa bayan, hinuhuthutan ang bayan, niloloko ang bayan at higit sa lahat binabalewala ang mamamayan at ninakawan tayo ng dignidad. Hanggang kalian natin titiisin at sisikmurain ang ganitong pinuno?

ANO ANG KAPITAL NG PILIPINAS?

Bumisita si Danny, isang balikbayan mula sa Estados Unidos sa kanyang dating paaralan diyan sa may Sta. Cruz, Manila. Bagama’t asenso na siya ay nais niyang balikan ang paaralan kung saan siya nag elementary at high school at duon dinatnan pa niya ang ilang mga matatanda na niyang guro.
Maligayang maligaya rin ang kanyang mga guro at inikot pa siya sa eskwelahan hanggang sa datnan niya ang kasalukuyang nagtuturung paboritong social studies teacher na si Mrs. Cruz na dati ay Miss delos Santos.
Nakita rin siya nito at pinapasok sa loob ng classroom kung saan sabay sabay pang tumayo ang mga high school students na nag greet sa kanya ng good morning.
Tuwang tuwa ang balikbayan sa pinakita ng mga estudyante at ang dating guro naman ay inanyayahan siyang magbigay ng maikling salita. Ginawa niya ito at nilarawan sa mga estudyante ang importansya ng edukasyon. Pinaliwanag niya rin na kahit kagaya niya silang mula lang sa mahirap na pamilya ay umasenso at ang naging puhunan niya o capital ay ang kanyang pinag-aralan.
Pagkatapos ng maikli niyang pananalita ay pinaupo pa siya ni Mrs. Cruz sa upuan at pagmamalaking sinabing magagaling rin ang kanyang mga estudyante at kasing talino sila ni Danny. Hinamon naman niya si Danny na magtanong sa kanyang mga estudyante upang patunayang matatalino sila.
Game si Danny at nagtanong agad: “sino ang pangulo ng Estados Unidos?” Taas agad ang kamay ng honor student ng klase na si Ning sabay sagot: “George Bush.” Gulat si Danny, aba kahit US alam nila kaya sinundan niya ng tanong muli: “sino ang unang pangulo ng Pilipinas?” Raise hand at sabay tayo naman si Erwin na pahiyaw pang sagot: “Emilio Aguinaldo.”
Gulat si Danny, pinasisikatan siya kaya tanong muli siya: “ano ang capital ng United States of America?” na tinugunan naman agad ni Paola na “Washington D.C. sir.” Talagang napabilib nila si Danny kaya biglang tanong: “ano ang capital ng Republic of the Philippines?” sabay turo sa isang batang nakaupo sa likuran at walang kakibo kibo.
Kinabahan si Mrs. Cruz, si Dominador or Domeng kasi ang nakita ni Danny. Bagama’t matalino si Domeng ay bihira itong makinig sa klase at kadalasan ay malayo ang iniisip. Kinakabahan siya na hindi masagot ito ni Domeng bagama’t madaling tanong ito.
Hindi sumagot si Domeng, umiling iling lang kaya tinanong muli ni Danny pero iling lang uli ang ginawa ni Domeng. Nainis si Mrs. Cruz, “Domeng hindi mo ba alam ang capital ng Pilipinas? Aba kahit mga Grade schooler ay alam iyan, sumagot ka at magsalita hindi iyang iiling iling ka.”
Tiningnan ni Domeng si Mrs. Cruz tapos tinitigan maigi si Danny sabay sagot: “walang capital ang Pilipinas, ninakaw na lahat ng Malakanyang.”
Mali o tama si Domeng, mali dahil Manila ang capital pero tama rin dahil ubos na nga naman ang kapital, naubos sa tongpats! Kayo mga kaibigan, ano sa palagay niyo?

KATRAYDURAN NG MALAKANYANG

Nakatanggap ako ng text nung Linggo ng gabi mula sa matalik kong kaibigang si Pidro. Humihingi siya ng tulong sa assignment ng anak niya. Inamin niyang nahihirapan siya sa assignment ng anak niya at kailangan niya ng tulong.
Tanong natin sa kanya kung ano ba grade ng anak niya at ano ba ang assignment na ito. Ang sagot ho ni Pidro, grade 1 at ang assignment ay limang achievements ni Gloria Macapagal Arroyo.
Mahirap nga ang tanong na iyan kaya hindi lang tayo ang tinext niya. Isa sa tinanong niya ay si Lito Banayo na kaibigan din natin. Sagot ho ni Lito: “ha ha ha ha ha o limang ha na yan.”
Tayo ho sagot natin: “1. Ginawang pinaka corrupt na bansa ang Pilipinas sa buong mundo. 2. Ginawang second most dangerous place place for journalists ang Pilipinas. 3. Pinagawa ang pinakamahal na kalye sa buong mundo – Diosdado Macapagal Highway. 4. Ipagagawa ang pinakamahal na riles sa buong mundo – North Rail Transit, at huli 5. Isahan ang mga Chinese sa larangan ng negosyo – ZTE at Northrail.”
Kayo mga kababayan ano sa palagay niyo ang limang achievements ni Gloria. Text o e mail.
******
Paano natin aasahan na gagalangin tayo ng ibang bansa kung ultimo ang Malakanyang ay binubusabos ang sariling bandila. Gawin niyo lang ay bumagtas diyan sa may Nagtahan bridge at kitang kita niyo ang mala basahan nating mga bandera.
Masakit nito nasa likod ito ng Presidential Security Group (PSG) na ang headquarters ay nasa likuran ng Malakanyang. Ilang pangulo na ho ang nanirahan sa Malakanyang at bagama’t nangyayari talaga na may mga bandila tayong napupunit at nadudumihan, hindi tumatagal ang araw na hindi ito napapalitan.
Sa mga bandilang ito, magkabilang hanay pa ng Nagtahan bridge, walang natirang mukha pang bandera. Lahat ay magmukha ng basahan, punit punit at kulay itim sa dumi.
Pero ano ba ang aasahan natin sa gobyernong ito. Aasahan ba nating respetuhin ang bandila kung ang ginagawa ay lasug lasugin ang bayan natin. Tingnan niyo ang ginagawa nila sa Mindanao.
Bibigyan ni Madam Gloria at ni Gen. Hermogenes Esperon ng sariling sundalo, ekonomiya, gobyerno, karapatan sa natural resources, batas at lahat lahat na.
Isang malaking pagtataksil at katrayduran ang ginagawa nila sa Mindanao. Kahit anong katuwiran ang gawin ng Malakanyang, kesyo para sa kapayapaan - kesyo para sa katahimikan, malinaw na dahilan nila ay para sariling interest lamang.
Lahat tayo nais ang katahimikan at kapayapaan pero hindi para isuko ang ating bayan. Ang payagan ang MILF na magkaroon ng sariling gobyerno, batas, sundalo, ekonomiya at iba pa ay pagsuko ng ating sovereyniya.Kahapon ho nagpalabas ang Korte Suprema ng temporary restraining order laban sa kasunduang ito. Nakahinga tayo ng malalim pero mga kababayan, huwag iisiping panalo na ang laban. Magmanman tayo, magbantay dahil hindi ubrang pagkatiwalaan ang taong walang isang salita.

FOR DETAILS, ASK GLORIA AND HER CABINET

Ilang buwan pa lamang nagumpisa ang pasukan sa eskwela at naaalala pa natin ang pinagyayabang ng administrasyon na ayos na raw ang mga problema rito lalo na tungkol sa kakulangan ng silid aralan. Magandang balita ito nuong Hunyo at ang buong akala natin katotohanan ito.
Kaso gaya ng lahat ng kasinungalingan at pambobolang ginagawa sa atin ng Malakanyang ay nabuking sila nung Biyernes ng tumutol ang mga Metro Manila public school teachers na gawing dalawang shift ang pag-aaral ng mga estudyante.
Narinig natin kahapon sa programa ng kaibigan nating si Gerry Baja ng DZMM na pumapalag ang mga guro dahil para sa kanila ang ganitong paraan ay mangangahulugan ng pagbawas ng panahon ng pag-aaral ng mga estudyante at gayundin ng oras ng mga guro.
Tama nga naman ang mga guro natin na bagama’t overwork na ay inaabuso pa ng ating mga opisyal na siyang nagpapasasa sa pondo ng bayan. Paano mo nga naman iiklian ang klase ng mga estudyante na sa ngayon nga ay mababa na ang standard of education natin ay tutuluyang pang pababagsakin.
Sabagay, pakialam nga naman nila. Ang mga anak nila nakakapag-aral sa ibang bansa. Iba nga sa kanila dahil naaawa sa mga anak ay hindi pinapayagan mag dorm ang mga ito kaya binibili pa ng bahay ang mga ito sa Estados Unidos at United Kingdom.
Anyway, kesa pagaksayahan ang bilang ng classroom at libro para sa ating mga estudyante ay mas inisip pa ng mga kaalyado ni Madam Gloria sa Kongreso na pagandahin at pagarbuhin ang Batasang Pambansa. Ang budget po para rito ayon sa mga natitirang may konsyensya na nagsusumbong sa atin ay aabot ng P1 bilyong piso.
Ano ho ang isang bilyong piso, eto ho at ilalathala natin sa numero – 1,000,000,000. Daming zero ano. Kakalungkot naman dahil ilang classrooms kaya at ilang libro ang mabibili nito o kung hindi naman ilang instant noodles kaya o lata ng sardinas ang mabibili nito. Napakarami.
Pero pakialam ba nila, bagama’t naaawa si Madam Gloria sa mahihirap (ayon sa kanya), sorry na lang tayo dahil hindi tayo miyembro ng senado at kongreso na kayang magbarong at manamit ng libo libong piso.
Tyaka ano ba ang inaangal natin, dapat nga raw magpasalamat tayo ayon sa kanyang tagapagsalita na si Jess Dureza dahil ang text ay 50 sentimos na lang mula sa piso pero promo lamang ito hanggang buwan ng Oktubre at kailangan pa ay irehistro niyo muna.
Sa mga kumuha naman ng mababang plan, sorry na lang kayo dahil para lang sa prepaid ang promo na ito.
Basta ang inyong lingkod natutuwa dahil hindi natin pinanuod o pinakinggan man lang ang sona bagama’t nagbasa tayo ng pahayagan isang araw matapos ang sona upang malaman ang mga bagong kasinungalingan na kasama nga ang text promo. Anyway, see print ads and ask Gloria Macapagal Arroyo and her cabinets for details or visit Malakanyang and try asking for P500 from Katas ng VAT.